House-Keeping

'J'ill : म्हणजे तू मला "House-Keeping" करणाऱ्या बाईशी compare करतोयस?

j'A'ck : ummm... हो
-----------------------------------------
पांघरुणाची घडी घालत नाही मी कधी, उशा अशाच कुठेतरी कोपऱ्यात बसलेल्या. पिशव्या-कपडे-टॉवेल असेच कुठंकुठं पडलेले.... दोन्ही खुर्च्या कपड्यांनी बरबटलेल्या..
पैसे टेबलवर, डायरी त्याच्याशेजारी मुडपून राहिलेली. वेबकॅम-चार्जर्स-केबल्स च्या जंजाळात चमचे-फोर्क-डिशेश अडकलेल्या...
कंगवे,जेल्स,क्रीम्स,डिओ पण आडवे-उभे-तिरके-उलटे-उघडे पडलेले इतस्ततः....
bag तशीच उघडी कधीची आणि त्यातून ओसंडून वाहणारे खाण्याचे पदार्थ आणि कपडे.           

kitchen-ओट्या वर पण काल-परवा-आठवड्यापूर्वी केलेल्या-आणलेल्या पदार्थांचा पसारा.... breads चे तुकडे, मीठ-मिरची-मसाला सांडलेला, sachet -अंड्याची टरफल पडलेली, भात-वरण कडक होऊन पापुद्रा जमलेला.... आठवडाभर मग ते थर साचतच जातात.
खालच्या (कधीकाळी मऊ असणाऱ्या) कार्पेटवर कशाकशाचे चिकट-खडबडीत स्पर्श लागत असतात... 

एकूणच काय तर Total mess...सगळंच अस्ताव्यस्त, सगळंच विस्कटलेलं....

मग बुधवारी Office वरून घरी आलो - दार उघडलं कि ----कि बेड मस्त आवरून ठेवलेला असायचा, पांघरुणावर एकहि घडी नाही- उश्या बेडला टेकून पहुडलेल्या.
Table छान पैकी आवरून उभा. खुर्च्या कपडे-विरहित, अगदी lap वर बसायला बोलावणाऱ्या..
bag पण कपडे, खाद्यपदार्थ मटकावून बंद-रवंथ करत बसलेली असते.... चमचे, डिशेश आपापल्या जागी शिस्तीत झोपलेले असायचे.
केबल्स चा गुंता सुटलेला आणि अगदी sorted-unplugged होऊन वेबकॅम, चार्जर निवांत कोपऱ्यात बसलेले दिसायचे.
बाथरूम मध्ये towels च्या छान गुंडाळ्या एकमेकींना सावरून बसलेल्या असायच्या, कोणाच्या निऱ्यांना मी आधी हात घालतोय याच्या प्रतीक्षेत.
Toilet-paper च्या रोलचं टोक पण सजवून ठेवलेलं...नटून-थटून flush होण्यासाठी आतुर.
सगळे cosmetics परत एकदा सुंदर दिसायला लागलेले,आवरून-सावरून रांगेत उभे.
ओटा परत सुस्नात बाईसारखा स्वच्छ, चकचकीत, आदल्या रात्रीच्या काहीच खुणा न दाखवणारा... त्यावर आता काहीच शिजवू नये असं वाटणारा पण तरीही स्वयंपाककरत सतत तिच्या जवळ  राहुशी  वाटणारा....

पाकिटाला-पैश्यांना हातही लावलेला नसतो, डायरी फक्त बंद करून ठेवलेली-bookmark हि न हलवता... 

मग मी शूज काढतो, मस्त-मऊ-मलईदार स्पर्श लागतो तळव्यांना..... मी तिसऱ्या मिनिटाला झोकून देतो बेडवर .. Bliss  .... हजार thanks देतो House-Keeping करणाऱ्या  त्या बाईला .....
१०$ टीप worth आहे का ?

बऱ्याच लोकांच्या बायका अशा असतात... नवऱ्याने केलेला सगळा पसारा आवरून ठेवतात त्या...
एकही टोचणारी घडी नसते पांघरुणावर-उशा पण अशा ठेवलेल्या कि नवऱ्याला छान झोप लागेल.
उगाच काही सल-खुसपट काढून रवंथ करत नाही बसत त्या. नवऱ्याची bag बंद करून ठेवलेली आणि स्वतःची पण. गुंता सुटलेला असेल-नसेल पण दोघांच्या केबल्स वेगळ्या-वेगळ्या, एकमेकांमध्ये न मिसळलेल्या.
नवऱ्याच्या कपड्याकडे-खाण्याकडे-स्वच्छतेकडे खूप लक्ष असतं त्यांचं. कणा मोडत आलेला असला नवऱ्याचा तरी शर्टला कडक इस्त्री करून देणार. नवऱ्याला काही गोष्टी पचत-आवडत नसतील  तरी रोज त्याला भरपेट खायला घालणार. नवरा कुठून-कुठून, चिखलातून माखून आला तरी रोजच्या रोज स्वच्छ टॉवेल ने त्याला साफ करतात त्या.
रोज खर्चाला पैसे मिळत असतात त्यामुळे पाकिटाला हात लावायची पण गरज नसते. किंवा घेणंदेणं पण नसतं त्यात पैसे असो वा नसो किंवा येणारे पैसे कसेही येवोत.
नवऱ्याच्या डायरीला तर हात पण नसतो लागलेला. एकतर वाचायचा कंटाळा किंवा वाचून पण काय डोम्बलं फरक पडणारे हे वाटून bookmark पण हलवत नाहीत त्यातला. कदाचित नवऱ्याच्या डायरीची भाषा त्यांना कळतच नाही किंवा वाचता आलीच तरी त्यात लिहिलेलं कळतच नाही त्यांना. 
मस्त रोज नवीन-नवीन किंवा जुन्याच साड्या नवीन प्रकारे घालून सजून राहत असतात त्या...निऱ्यांना सावरत...
पायाच्या भेगांना मलम लावतील, कदाचित पाय दाबुनही देतील त्या...पण नवऱ्याच्या वाटांशी त्यांची ओळख हि नसते ...

अशा बायकांना Wedding Ring देणे worth आहे खरतर..  

पण मग काहींच्या बायका अशा हि असतात...त्यांचा नवराच कधीकाळी विस्कटलेला असतो. मग त्या त्याला अवरतात, नीट करतात.
घड्या असतात पांघरुणात पण मग त्या टोचू नये याची काळजी पण त्या घेतात..कधीतरी नवऱ्याला मांडीवर घेतात, डोक्यावरून-केसांमधून हात फिरवतात.
थकलेल्या नवऱ्याला नुसती मांडीच नाही तर झोप पण देतात त्या.
सल-खुसपट लागतात ना अधून-मधून, पण मग त्यात रवंथ करत बसण्यापेक्षा थुंकून टाकतात. त्याच्यामुळे तोंडाची चव बिघडू नये जाऊ नये म्हणून त्या काळजीहि घेतात.

नवऱ्याच्या bag मधलं, खूप आतलं, अडगळीमधलं सामान पण नीट आवरून लावतात त्या. कधी लागलीच तर मदत पण करतात त्याचं सामान शोधायला आणि कधी लपवायला हि.
स्वतःच सामान हि तसंच नीट आवरून ठेवलेलं असतं त्यांचं. कधी कोणता कपडा अचानक बाहेर नाही येऊ याची काळजी घेत bags बंद होतात दोघांच्या.

सगळेच गुंते सोडवता नाही आले तरी कमी करून ठेवायची काळजी घेतात त्या. अगदी सगळेच धागे जोडले गेले असल्यामुळे नवऱ्याच्याहि नकळत काही गुंते आपोआप सोडवून पण टाकतात त्या.
आणि अजून जास्ती गुंते वाढू नयेत म्हणून आधीच precuation पण घेतात.
नवरा थकला-वाकला-हरला असेल तर स्वतः त्याचा कणाहि बनतात त्या. मळलेल्या कपड्याच्या आतल्या माणसाला उभारी पण त्याच देतात मग.
नवऱ्याला स्वच्छ तर करतीलच पण पुन्हा कधी तो माखाणार नाही याचीही तरतूद त्या करून ठेवतात...
पाकिटात पैसे कुठून येताहेत यापासून किती येताहेत याचाही हिशेब असतो त्यांच्या कडे. कधी पाकीट हलकं लागलं तर स्वतःच्या पाकिटातले पैसे काढून ते त्यात भर हि टाकतील किंवा जास्तीच जड वाटायला लागलं तर पाकिटातून काढून ते पैसे दोघांच्या PiggyBank मध्ये पण टाकतात त्या.
नवऱ्याच्या डायरी मध्ये त्यांचा स्वतःचा एक bookmark असतो. मग कधी नवऱ्याचे blue pages त्या ग्रीन करून टाकतात, मग कधी भिजलेल्या पानांना उब देऊन परत पहिल्यासारख्या पण करतात.
कधी कधी न समजलेल्या पानांवर प्रश्नचिन्ह टाकून तर कधी आवडलेल्या पानावर मनातला काही लिहून जातात त्या. नवरा वाचायला आवडत असतं त्यांना... एकंच भाषा-लिपी असते दोघांची. अगदी काहीच लिहिलं नाही डायरीच्या पानावर तरी कळत त्यांना...

स्वतः थकून आल्या तरी चेहऱ्यावर एक मोठ्ठ हसू घेऊन आणि एक छानपैकी मिठी मारून ते त्याचं स्वागत करतात..
नवऱ्याच्या वाटा आधीच माहित असतात कारण त्याच्या बरोबरच चालत असतात त्या.. एकच काटा दोघांच्या पायात रुतलेला आणि एकाच झऱ्यात पाय सोडून बसलेले असतात ते..

आपली पूर्ण Life जरी यांना दिली तरी worth नसतं ते...

------------

'J'ill :  खरतर तू मला "House-Keeping" करणाऱ्या बाईशी compare करत नाहीयेस, तर तुझ्या अपेक्षांची यादी सांगतोयस....

j'A'ck : ummm... हो :)

हरितालिका !

"It should not be denied... that being footloose has always exhilarated us. It is associated in our minds with escape from history and oppression and law and irksome obligations, with absolute freedom, and the road has always led West."

अंगुलीमाल

जंगलातून चालताना अचानक एखाद्या गाणाऱ्या पक्ष्याची सुंदर तान कानावर पडते. अगदी stereo sound - तो आवाज या कानातून जातो ते थेट दुसऱ्या कानापर्यंत...
आपण शोधतो त्या पक्ष्याला पण दिसत नाही तो पक्षी... तो आवाज, ती तान अचानक कानावर येते आणि तशीच अचानक विरूनहि जाते...  अगदी सहजपणे घडतं हे सगळं...

अश्याच सहजतेने कापायचा तो मान वाटसरूंची. कधी, कुठून, कसा उगवेल तो त्या जंगलात ते सांगता नाही यायचं. काही सुचायच्या आत मानेवरून त्याची सुरी फिरलेली असायची - या टोकापासून त्या टोकापर्यंत...
त्या जंगलातून जाणाऱ्या -येणाऱ्याला सतत 'अंगुलीमालची' भीती वाटत असायची. अगणित मानवी बोटांच्या माळा घातलेला अंगुलीमाल !!!
मारायचा , लुटायचा तो वाटसरूंना शिवाय त्यांच्या हाताचं मधलं बोट कापून आपल्या माळेत ओवून टाकायचा. कित्येक पदरी माळ झाली होती त्याची. शेकडो हत्या , शेकडो लोक आणि त्यांची शेकडो मधली बोटं ...त्याला भेटणारा कोणीही अद्याप जिवंत बाहेर पडला नव्हता... अगदी myth किंवा horror फिल्म सारखा प्रकार होता तो. एक बोट आणि (एक) मान कापलेली मानसं सापडायची जंगलाच्या हद्दीवर फक्त ...

पण त्यादिवशी वेगळंच घडलं... हातापायाची बोटं झडलेली, नाकाचा-कानाचा पत्ता नसलेली, अगदी भणंग कुष्टरोगीण त्या जंगलातून चालली होती. गावाबाहेर काढलं होतं लोकांनी तिला. कितेक दिवस उपाशी पोटी राहून, अशा रोगट परिस्थितीत शेवटी तिने निर्णय घेतला - जंगल पार करून दुसऱ्या गावात जायचा. दुसऱ्या गावात या रोगावर इलाज होता. शिवाय तिथल्या लोकांनी कुष्टरोग्यांना accept पण केलं होतं...  जेव्हा जंगल पार करायचा निर्णय घेतला तेव्हा अंगुलीमालचा विचार हि मनात नाही आला तिच्या. फक्त हे गाव सोडून पलीकडच्या गावात जायचा होतं तिला ...तसंही मेल्यासारखं जगत असताना मृत्यूचं भय असतं का ?

त्याने दुरूनच तिला येताना पहिले. अगदी दमून, कष्टाने पावलं टाकत होती ती. इतर लोकांमध्ये जंगल कसबसं पार करण्यासाठी एक धडपड दिसायची, शिवाय एक प्रचंड भीती डोक्यावर घेऊन ते जंगलातून जात असायचे. मात्र हि ? हिला घाई नव्हती, भीती तर अजिबातच नाही. फक्त सोसवत नसूनही, एकेक पाउल टाकणे जड जात असूनही हि चालत होती. तिला केवळ त्या गावात जायचं होतं, कसंही करून- उलट मधेच उरलेला, सुरकुतलेला गळा चिरला गेला असता तर बरंच होतं. झाडाच्या आडोश्याला उभा राहून अंगुलीमाल तिला पाहत होता... किती तरी वेळ... तिचे हाल त्याला बघत नव्हते. त्याचं  लक्ष जेव्हा तिच्या हातांकडे गेलं तेव्हा त्याला लक्षात आलं कि हिच्या हाताला बोटंच नाहीयेत. पहिल्यांदा तो हे असलं काहीतरी बघत होता. त्याचा हात नकळत अंगावरच्या माळेकडे गेला. त्या अगणित बोटांचा स्पर्श जाणवून त्याला कसतरीच झालं. तिला मारून टाकून, लुटण्याचा विचार तर त्याच्या मनातून केव्हाच गेला होता. त्याच्या मनात काहीतरी वेगळंच चाललं होतं....

असं  त्याला कधीच वाटलं  नव्हतं. कितेक माणसांना बघितलं त्याने जाताना या जंगलातून - बेदरकार तरुण, मरणाला घाबरणारे वयस्क, नटलेल्या सुंदर स्त्रिया, गोरेपान पोरं, काळेकुट्ट -धिप्पाड प्रौढ..किती मानसं आणि त्यांच्या देहाचे कितेक आकार, रंग, रग... पण त्याला कधीच ते देह भावले नाहीत... केवळ बोटं असणारी शरीरं इतकंच त्याच्या लेखीत्याचं  महत्व होतं.. फुल खुडताना झाडाकडे किती लक्ष जातं आपलं ? त्याला फक्त बोटं हवी होती.. इतकी बोटं होती त्याच्याकडे आणि आता हे असं शरीर तो बघत होता. बोटं झडलेल, बोटं नसलेलं पण तरीही निर्धाराने चाललेलं....

आणि त्याला प्रेम झालं ...
बदलून गेला मग तो. त्याला काहीच सुचेना... तो कोणालाच मारेनासा झाला... काहीतरी बदल नक्कीच झाला होता त्याच्यात. पण 'काय' ते नव्हतं कळत त्याला. प्रेम म्हणजे काहीतरी असतं आणि ते असंच असेल...अशी त्याची खात्री पटली होती.
"अंगुलीमाल प्रेमात पडला होता".... "अंगुलीमाल एका बोटं नसलेल्या कुष्टरोगी स्त्रीच्या प्रेमात पडला होता"..

पण एक गोची अशी होती कि तिने तर त्याला पाहिलेही नव्हते. तो कसा आहे, कसा दिसतो, कसा राहतो, कसा वागतो ? याच्याबद्दल अफवाच जास्ती. तिला काय माहिती कसा आहे अंगुलीमाल खरंच ?
त्याला मोठा प्रश्न पडला होता "ती करत असेल का आपल्यावर प्रेम ?"

Whether she loves me ? or she loves me not ?
आता हे कसं कळणार ? कसं समजणार ?....पण समजायला तर हवं ना ? काय करायचं ? कसं कळेल ?

Idea !!!!

त्याने त्याच्या आयुष्याची कमाई, त्याची माळ काढली आणि एकेक बोटं घेऊन त्याने सुरु केलं ...
she loves me...
she loves me not...

she loves me...
she loves me not...

एक पदर संपला... दुसरा पण
तिसरा पण...

आता शेवटचा पदर राहिला होता...
जशी जशी माळ संपत चालली होती तसं तसं त्याचा tension वाढत होतं...
she loves me..
she loves me not..

she loves me..
she loves me..... NOT ....
shit ! shit !! shit !!!

त्याने परत मोजली बोटं , परत केलं सगळं count तरी तेच ...she loves me NOT...

इतक्या वर्षात पहिल्यांदा असं काही झालं होतं...आणि हे असं का विस्कटावं ? तो चिडला होता खूप, त्याला ते NOT नको होतं.. तिने प्रेमच करायलाहवं होतं त्याच्यावर. त्याला काहीच सुचेना..
....बास खूप झालं...खूप दिवस नाही मारलं आपण कोणाला.. आता एकाला मारायचं फक्त.. फक्त एक बोट कमीये... ते मिळाला कि - She loves me !!!

आता जे कोणी पहिले दिसेल त्याचं बोट आपलं.... अंगुलीमाल ने एकदा ठरवलं कि बास...
तो उठला आणि निघाला... जंगल भर शोधात राहिला माणसांची निशाणी...
मधला ओढा ओलांडला कि मिळतील मानसं... नाहीच मिळाली तर जंगलाची वेस ओलांडू , वस्तीतून आणू  कोणाला तरी..

गंजत आलेल्या हत्याराला धार करायला त्याने ओढ्यातला दगड शोधला.. आणि पाणी घ्यायला खाली वाकला तो. तितक्यात त्याला आपल्याच हाताचं प्रतिबिंब  दिसलं पाण्यात.
राकट हात आणि निबर बोटं स्वतःचीच... क्षणभर थांबला तो.
आणि दुप्पट वेगात धार करायला लागला सुरीला.. दगड झिजत चालला होता आणि हत्यार चमकायला लागलं होतं... त्याने बोट लावून धार बघितली.. मनासारखी वाटली त्याला.. 

..दुसऱ्याच क्षणी त्याने स्वतःच्या डाव्या हाताचं मधलं बोट सर्रकन कापून टाकलं..  

Now .... She Loves अंगुलीमाल !!! 

Raw + Junglee + येड@#$ + काईच्याकाई Mix

.... आषाढातल्या या अश्श्या येड2@#$ पावसात हि सये व्हावे तुझे येणेजाणे (Raw + junglee + येड@#$ + काईच्याकाई Mix)    

----------------------------------------

ये...

तो पिसाट थेंब ढगातून जमिनीवर आदळायच्या आधी .. 

भिजलेल्या, थरथरनाऱ्या विजेला बेभान कोसळायची शुद्ध येण्याआधी ...

एकमेकांवर तुटून पडणारे ढग जखमी होऊन अजूनच भळाभळा वाहण्याआधी..

ये अशी वेगात, आवेगात.... 

आदळून ठिकऱ्या ठिकऱ्या होऊ देत तुझ्या...

किंवा मीही तुझ्या आगीत भस्म ..

....दोघेही वाहून जाऊ घातलेले सगळे बांध फोडत...

मला इतर कोणताच आवाज नकोय त्यावेळी.. 

तडतडू देत हा पाऊस पत्र्यांवर... Heavy metal सारखा  ..

किंवा याच्या सरींबरोबर वाऱ्याने लगट करू देत .... Baas Guitar वाजवेल तो...

आणि ढगाने त्याचे नगारे फोडू देत... नकोय आवाज आता दुसऱ्या Drums चाही...

पाणी शुभ्र होऊन धोधो पडू देत काळ्याकुट्ट कातळकड्यांवरून.... पांढऱ्या पट्ट्यानसारखं... Keyboard सारखं ...

धपापणारे श्वास आपले Vocals करतीलच त्यावेळी.. 

पण आधी ये तू...

कदाचित...

या गच्च पावसात मी कुठे दिसणारही नाही  .... धुकेरी पाऊस हा किंवा पावसाचं अगदी दाट धुकं असेल..

नकोच शोधूस मला तरीही.. अशीच सुसाट धावत राहा... भान हरपून, दिशाहीन ... 

हा वारा जसा सुसाट झालाय ना तसं ...

आदळशीलच तू मला कधीनाकधी... तरीही भानावर नकोच येउस...

पूर्णपणे विस्कटून टाक मला..

..माझं एकुनेक पान तुझ्या वेगात  भरकटू देत... 

..अगदी मुळं खिळखिळी होईपर्यंत झोंब मला...

..नकोय आता ही जमीन मला....उन्मळून टाक आणि दूर कुठतरी फेकून दे.. 

त्यावेळी असू बरोबर... तुझ्याच मिठीत.... भिरभिरत आणि अस्ताव्यस्त...   

"जलने में क्या मजा है ?" ज्यांना माहिती आहे त्यांनी हात वर करा! 'परवाने' गप्प बस, तू नको सांगूस!!

"जलने में क्या मजा है, परवाने जानते है !"

किती दिवस आपण त्याच त्या घासून गुळगुळीत झालेल्या, खाऊन खाऊन चोथा झालेल्या, हजारो लोकांनी एक करोड वेळा वापरलेल्या उपमा वापरणार आहोत ? 

तीच ज्योत, तीच आग आणि तेच आगीकडे झेपावणारे पतंग ... बाकी कुठेच दिसत नाही का असा पतंगासारखा वेडेपणा ?

पाहीला तर दिसेलही..

  

तसं पाहिलं तर पावसाच्या थेंबांना काय अस्तित्व आहे स्वतःचं ? 

ढगात असताना वाफेचे पाणी असतात ते नुसते आणि जमिनीवर पडले कि एक तर मुरून जातात किंवा ओहोळात मिसळून जातात...

पावसाच्या थेंबांना त्यांचं असं स्वतंत्र अस्तित्व केवळ पडतानाच असतं.....फक्त आभाळातून खाली पडेपर्यंत...बास...     

तेव्हाहि ते एकाच इर्षेने, एकाच ध्येयाने, केवळ जमिनीवर पडायच्या एकाच वेडाने पिसाट असतात...

बेभान होऊन बरसात असतात ते. कशाची पर्वा न करता, कशालाही न जुमानता....  

केवळ जमिनीत सामावून जाऊन स्वतःचं  अस्तित्व संपवून टाकायचं इतकंच त्यांना माहिती असतं...

जे तसे बेभान होऊन जमिनीवर पडतात आणि स्वतःला संपवून टाकतात ते खूप lucky , त्यांना त्यांची मंझील मिळालेली असते ...

पण काही कुठेतरी अडकून पडतात. तारांना, पानांना, दोऱ्यांना अडकून राहतात. पागोळ्या होऊन लटकत राहतात..       

 

त्या पागोळ्यांकडे एकदा नीट पहा... त्या थेंबाच्या जमिनीकडच्या सर्वात खालच्या टोकाकडे पहा.. मातीत मुरायची, रुजायची जीवघेणी इच्छा ठासून भरलेली असते त्यात.

पागोळीचा सगळा आत्मा त्या एका टोकाला साठून राहिलेला असतो. टच्च भरलेलं ते टोक जमिनिकडे अनिवार ओढीने बघत असतं.

"Creation of Adam" मध्ये Adam आणि देवाची बोटं एकमेकांना चिकटलेली नाहीयेत, त्यामुळे ती बोटं touch व्हावीत याची आतुरता किंवा ओढ जी त्या चित्रात जाणवते तीच मला इथे दिसते. पागोळी आणि जमीन यांच्यामध्ये !!  

कधी एकदा फांदीवरून तुटते आणि जमिनीवर पडते असं झालेलं असतं त्या पागोळीला..

...ती जमिनीत मुरून, स्वतःचा अस्तित्व संपवूनच 'पूर्ण' होणार असते.... असं स्वतःचं अस्तित्व संपवून टाकणं हेच तिचं जीवन असतं खरतर... 

त्यातच तिला मजा असते ..

....आपण नुसते बघत बसतो पागोळ्यांकडे पण त्यांच्यातली ओढ कळत नाही आपल्याला आणि आपण मुर्खासारखे गुणगुणत राहतो ..."जलने में क्या मजा है .... "   

Silent Invocation - D

गेली कित्येक वर्षं माझा mobile silent वरच होता.... 

 

माझा पहिला mobile भारीतला होता. भावाने घेऊन दिलेला. आडवा होता mobile तो With memory card, songs , games, etc...

मस्त ringtones हि होत्याच शिवाय गाण्यांच्या ringtones पण देता यायच्या. full आवाजात लावायचो, सतत गाणे वाजत असायचे त्यातून....

32mb memory कार्ड मध्ये बसतील तितके songs सतत वाजत राहायचे.   

पण मग दोन्ही गेले..

 

त्यानंतर एकदम साधे mobile वापरत होतो ३-४ वर्ष. Basic models एकदम.  

ठीकठाक दिसायला, आवाज पण चांगला नसायचा त्यांचा. ringtones पण भारी नाहीत अजिबात. त्यामुळे ते कायम silent वर असायचे..

सतत नुसते vibrator वर, फक्त मला ऐकू यावी त्यांची भुणभुण हे कारण. ते mobiles फक्त माझ्याशीच बोलायचे, बोलायचे पण नाहीत खरतर नुसतेच खुणवायचे .  

इतके शांत होते ते कि मलाच माझ्या जुन्या mobiles चा आवाज माहिती नव्हता कि त्यांचे ringtones माहिती नव्हते... 

त्यांचा आवाज विसरलो होतो हे हि नाही म्हणता येणार उलट मी त्यांचा आवाज कधी ऐकलाच नव्हता.

ते गप्प-बिचारे आवाज नाही करायचे किंवा त्यांचा आवाज मीच दाबून टाकला होता.... 

त्यात inferiority  चा पार्ट होता मान्य आहे पण तो कमी होता... 

उलट त्याने/त्यांने आवाज करू नये, किंवा त्याचा आवाज कोणी ऐकेल कि नाही किंवा त्याच्या आवाजावर लोकं टीका करतील...असं  काहीतरी वाटायचं...

किंवा एकूणच फोन कमी यायचे/येतात त्यामुळे तो कुठेतरी लपून, गप्प असायचा... कधी चुकून माकून आलाच फोन तर हळूच सांगायचा मला तो कोणालाही न कळू देता.

 

....keep your voice to yourself;
Nor should you tinkle and toll your tongue.! सारखं

 

...आणि मी लोकांना सांगायचो कि मला technology नाही आवडत, फोन फक्त call करण्यासाठी असतो, माझ्या कडे बाकी camera, pc आहे त्यामुळे high-fundoo मला गरज नाहीये...अशी काहीही कारणं  देऊन वेळ मारून न्यायचो..आणि इतकं भारी पटवून द्यायचो कि त्यांना खरंच वाटायचं...

 

परवा नवीन mobile घेतला. E - 71 ....

तुला वाटलं असेल कि मी माझ्या mobile चं किती उगाच कौतुक करतोय....

पण कारण असंय कि खूप दिवसांनी माझा mobile आता आवाज करायला लागलाय... त्याचा स्वतःचा आवाज.., मस्त, भारी , सगळ्यांपासून उठून दिसणारा आवाज.... त्याला ओरडून सांगायचं कि - मला पण आता फोन येतात खूप, sms येतात खूप, आणि मला पण आता मस्त गाता येतं (rather गावं असं वाटतंय...) 

परवा जेव्हा नवीन mobile घेतला तेव्हा त्याचा तो आवाज परत आला...  माझ्या साठी ते खूप symbolic आहे...

कारण...

 

कित्येक वर्ष "मी"च silent वर होतो.... 

Tu