फ्लायओवर

कितीतरी महिने रेंगाळत राहिलेला तो फ्लायओवर. काहीतरी झालं आणि बंद पडलं काम. नुसता सांगाडा बांधून झालाय.

रस्त्यापासून पन्नासेक फूट उंचावर. त्याच्या सिमेंटच्या जाडजूड पिलर्सच्या जोडीला मांडवासारखे लोखंडी खांब आहेत फक्त. 

दोन उभ्या पिलर्सना जोडणारे आडवे दोन पिलर्स. मध्ये रस्ता नाहीचे, मोठ्या मोठ्या पिलर्सचे टप्पे आणि मध्ये सिमेंटच्या आडव्या पिलर्सच्या मोकळ्या चौकटी. 

अपूर्ण फ्लायओवरचा अजस्त्र सांगाडा....

.. रात्रीची वेळ... रस्त्यावरच्या दिव्यांचा पिवळा-भगवा रणरणता प्रकाश आहे... वर्दळ नाहीये अजिबात... सगळंच शांत.......

एका पिलरवर तो बसलाय.. जाडजूड मोठा पिलर, आजूबाजूला पसरलेला फ्लायओव्हरचा अवाढव्य सांगाडा  आणि त्याच्या एका टोकाला हा एकटा...

मधूनच हा दोन पिलर्सना जोडणाऱ्या आडव्या पिलरवरून इकडे-तिकडे फिरतोय. या पिलरवरून त्या पिलरवर. आणि परत दुसऱ्या पिलरच्या टोकाला येऊन बसतो.. 

पिलरपुढे तो मोठ्या खांबावर मारलेल्या खिळ्यासारखा वाटतोय- खुजा, पण पिलरसारखाच भाग झाल्यासारखा  ...

त्याच्या हातात एक जुनाट वही आहे, जीर्ण पानांच्या चिंध्या झालेली, लिहायला जागाच न उरलेली, लिहिलेलं पण अर्ध-अधिक पुसट झालंय आता.

एकदम लहान, टोक बोथट झालेली, संपत आलेली शिसपेन्सिल..

बसून काहीतरी खरडतो आहे तो. मधुनच स्वतःशीच बोलतोय....

"फ्लायओव्हर....... थांबलाय हा पण. याला पण धावायचं होतं. त्रेपन्न फुटांवरून उडी घेत होता साला...चौपदरी झाला असता पूर्ण झाला असता तर..

यावेळी पण भन्नाट वेगात गाड्या गेल्या असत्या याच्या अंगावरून. या प्रकाशात स्वताला मिरवत बसला असता ..

पण...आता नुसता हाडाचा सांगाडा होऊन बसलाय हा, एकटा .. 

तसा एकटा नाही - अजून एक हाडाचा सांगाडा याच्या वर फेऱ्या मारतोय कि आता... 

पण केवळ कोणीतरी बरोबर 'दिसतंय' याला 'सोबत' नाही म्हणता येणार. असे 'दिसायला' कितीतरी लोकं होते कि आपल्यापण बरोबर.  शेवटी किती जणांनी 'सोबत' केली? 

शेवटी आपल्याच हाडांनी स्वतःलाच आधार द्यायचा असतो. 

आता या सांगाड्याच्याच आड लपून राहतोय न मी ? एका सांगाड्याच्या आधाराने दुसरा...तसंही या दोन्ही सांगाड्यात काय फरक उरलाय आता? 

पण बरंय एका अर्थाने.. हा असा थांबून राहिलाय..नाहीतर मला कोणी जागा दिली असती ? अशी ? इतकी ?... 

लोकांपासून इतकी वर..तरीहि लोकांच्या नकळत त्यांना पाहत राहण्याइतकी त्यांच्या जवळहि.."

"दिवसभर झोपून राहून गुपचूप लोकांना पाहत राहायचं. नाहीतर या पिलरच्या कपारीत कोंडून घ्यायचं स्वतःला. 

खाली मानसं गोंधळ घालत असतात, भांडत असतात-कुरवाळत-कुस्करत असतात. कधी स्वार्थ जपून एकमेकांना मदत तर बऱ्याचदा एकमेकांवर जळत असतात. 

दुसऱ्यावर पाय देऊन, पाय ओढून-तोडून पुढे जायची धडपड करताना दिसतात सगळे. स्वतः चिखलात माखलेले असताना दुसऱ्यावरचे डाग मोजत असतात.

दुसऱ्यावर वार करायचा एकही मौका सोडत नाहीत. केविलवाणे, किडा-मुंगी सारखे लोळत-खुरडत-जगत असताना दिसतात ते मला.. 

दिवसा या खांबावरून मस्त न्याहाळता येतं त्यांना..इथून-वरून.."

"पण मग हि रात्र माझी आहे आणि हे स्थान माझं आहे-अढळ....

 नाही कोणी हिसकावून घेऊ शकणार....

कि हिसकावून घेतलं तरी आता काही वाटणार नाही ?

(ओरडून) घ्या...सगळं घ्या माझं.... कपडे घ्या, पैसे घ्या... शरीर ओरबाडा माझं, मांस घ्या...अब्रू घ्या माझी, माझा मान-माज सगळं-सगळं हिसकावून घ्या.. माझ्या इच्छा-आकांक्षा-स्वप्नं सगळंच ओरबडलत कि.... अजून काय हवंय?.

जे होतं ते सगळं घेतलंत... आता जे माझं नाहीचे ते पण घ्या...

पण..पण तरी नाहीच मिळणार तुम्हाला मी कधी.. 'मी'.. 'मी' जो आहे आता तो.... 

तुमच्यापासून पन्नास फुट उंचावर उभा. तुमच्या पेक्षा कितीतरी पट उंचच राहील मी...

कितीही ओरबाडलं-खेचलं मला तरी नाहीच उतरणार कधी खाली मी. तुमच्या पातळीला येणं नाही कधीच... 

फक्त तुमच्यासारख्या लोकांना किडामुंगीसारखं पाहत राहील... इथून-वरून"

"तसंही काही उरलंय का आता माझ्यात? शरीर? 

नाही दिसत मला काहीच आता...

सूर्योदय पाहताना रंग नाहीच दिसत आता. पिलरखाली लपायला जायची सूचना वाटते फक्त - सूचना नाहीच सक्ती.

सुर्यास्त अनिमिष डोळ्याने पाहायचो हे आठवून पण आता हसू येतं...

हाच सूर्य उद्या येणारे आणि असाच मावळणारे. कितेक कोटी वेळा हा असाच दिसलेला असणार, कितेक कोटी वेळा कितेक कोटी मानसं याच्याकडे बघत सुखावले असणार- हे सत्य जाणवत राहत - बोचत नाही, फक्त जाणवतं...

सूर्याला ते जितकं सवयीचं झालं असेल तितकंच कदाचित मला पण सवयीचं झालंय आता. 

घड्याळाकडे जितक्या कंटाळवाण्या नजरेने बघायचो तितक्याच, कदाचित त्याहून जास्ती कंटाळवाण्या नजरेने बघतो मी सूर्याकडे. 

त्यालापण माझी ही नजर सवयीची झालीये. केविलवाण्या नजरेने चुकवत राहतो तो माझी नजर..

बाकी लोकांच्या नजरेत celeb म्हणून वावरताना माझी अशी तुच्छ, विरक्त नजर खुपत असेल कदाचित त्याला...खुपोत.... 

काही फरक नाही पडत.. त्याला नाहीच. मला तर त्याहूनही नाही.

रंगीबेरंगी कपडे घालून लोकं खाली सर्कशीचे खेळ करत असतात, काही डोंबारी असतात, काही नुसते तारेवरच्या कसरतीला cheer-up करणारे, काही नुसते बघे, तर काही त्या सर्कशीपासून नजर चुकवीत बसून-झोपून असतात.

त्यांच्या कपड्यांचे रंग नाही दिसत. चेहऱ्यावर फासलेल्या रंगखालाचे त्यांचे खरे चेहरे दिसत राहतात नुसते. 

रंगांची वखवख नाही दिसत, सगळे gray दिसत राहतात. काही फिकट gray ,काही डार्क gray

आणि दिसतात ती कपड्याआतून व्यवहार करणारी शरीरं... 

उंचच उंच बिल्डींग मध्ये राहणारे खुजे लोक...वारुळातून भसाभसा बाहेर पडत असतात आणि खुरडत-खुरडत परत वारुळात जाऊन पोखरत राहतात स्वतःचीच घरं..."

"ऐकू येतं ? नाहीच. 

खालचा कोलाहल पण सवयीचा झालाय. कान बंद केले तरी आतला कल्लोळच ऐकू यायचा, त्यापेक्षा परवडतो हा.

पहाटेच चौकातल्या मंदिराचा घंटानाद सुरु झाला कि प्रार्थनेच्या ऐवजी लोकांची देव्हाऱ्यात फेकलेली अपेक्षांची-इच्छा -आकांक्षांची रडगाणी ऐकू येतात.

चौकातल्या कबुतरांच्या फडफडीमध्ये मला उलट त्यांच्या बंदिस्तपणाची तडफडच ऐकू येते. पंख असूनही आकाशच बंदिस्त असण्याची तडफड....

हि लोकं एकमेकांशी बोलतात? किंवा जे ऐकू जातं तेच त्यांना बोलायचं असतं? 

बोलतात त्यापेक्षा हजारपटीने जास्ती सांगायचं असतं त्यांना. पण नाही होत त्यांच्या कडून...

तोंडातून बाहेर पडणारे शब्द नाही ऐकू येत. आतल्या आत कोंडलेले, कधीच बाहेर न पडणारे शब्द घुसत राहतात माझ्या कानात. ती घुसमट ऐकू येते मला. नकोसं होतं  तेव्हा दिवसभर ते ऐकणं...त्यांच्या गाभाऱ्यातला आवाज माझ्या कानात घुमत राहतो दिवसभर.

म्हणून रात्रीची हि वेळ खरी माझी - 

काहीच ऐकू न येण्याही.. किंवा स्वतःचं ऐकायची- स्वतःला ऐकायची. 

तेही खूप आवडतं असं नाहीच...पण बोलावं लागतं स्वतःशी आणि ऐकावं पण लागतं स्वतःचं. 

नाही ऐकलं स्वतःचं- नाही बोललो स्वतःशी तर उडी मारावी लागेल मला खाली या लोकांच्यामध्ये...परत..

त्यांनी माझं ऐकावं यासाठी भिक मागत राहणं, त्यांच्या आवाजात माझा आवाज मिसळू देण्याची धडपड आणि तरीही स्वतःचा आवाज शाबूत राखण्याचा केविलवाणा प्रयत्न... 

त्यापेक्षा नकोच न हे ऐकणं-ऐकवणं इतरांना. स्वतःचीच शांतता ऐकत राहायचं....."

"वास ... कसा असतो गंध?

बधीर झालंय नाक. सतत सर्दी झाल्यासारखं किंवा त्याहूनहि वाईट..... कोरडीठक्क होऊन-होऊन आतली रंध्र सुकून गेलीत.

वास आणि त्याचा आजूबाजूला असणाऱ्या आठवणीपण  तशाच सुकून गेल्यात....

कानाच्या पाळीजवळचा शिकेकाईचा मंद वास, उदबत्तीचा जळकट-उग्र वास, बाळाचा दुधाळ वास, फिनैलचा/मुतारीचा नाकातले केस जाळून टाकणारा वास, रात्रभर कुस्करलेल्या फुलांचा दुपारी जाणवणारा वास, घरातल्या कोनाड्या-कपारीतला ओळखीचा वास..

गंध-सुगंध-वास-सुवास सगळे विसरून टाकलेत मी.

एकुनेक वासाची एकूण एक रंध्र आणि त्यांना चिकटलेल्या एकूण एक आठवणी-मानसं-स्थळ - सगळी बधीर करून टाकलीयेत मी. 

नाक नाहीचे... नुसता एक मोठा अवयव आहे. तोंडावर वाढलेला-वयोमानानुसार वाढत जाणारा-बिनकामाचा. बाकीच्या बिनकामाच्या शरीरासारखा.  फक्त इतकंच .. "

"जाणवतं काही ? नाहीच ...

पाऊस नाहीच मुरत आता आतवर. भिजभीज भिजलो तरी कोरडाच राहतो, एकाही सरीचा ओला ओरखडा पण नाही उठत कुठेच..

थंडी शहारे नाही आणत कि तोंडातून वाफा हि नाही काढत. हाडं पण कुडकुडत नाहीत- नुसती एकमेकांना पकडून-सावरून कशीबशी उभी असतात...

उन्हाने त्वचा काळी पडून पडून करपून गेलीये कधीच. हाडाला गच्च चिकटून राहिलेली असते नुसती.. खालच्या मांसाची उब्ब किंवा आधार तर कधीच गेलाय. 

सुरकुतलेली-चुणीदार दिसते नुसती. सोसल्याच्या हजार चुण्या जपत-दाखवत... अंगावर सैलसर पांघरलेल्या जुनाट वस्त्रासारखी सारखी...जीर्ण-शीर्ण.. 

कोट्यावधी गोष्टींना स्पर्श करून शिसारी आलीये आता स्पर्शाची पण.. 

गरमशार-गारकच्च-ओले-कोरडे-घामट-उगाच.... हजारो स्पर्श, त्याचे लाखो अर्थ आणि त्यांच्या अगणित आठवणी......

नको वाटतं आता कशालाही स्पर्श करायला. हि पेन्सिल राहते कशीबशी हातात.... अगदी स्वतःच स्पर्श पण नकोसा झालाय..."

"भुकेने वखवखलेली जीभ नुसती वळवळत राहते मोकळ्या बोळक्यात...दातांच्या संद्या-कपारीत सतत काहीतरी शोधत असते...दातांची चव तेव्हडी लक्षात आहे तिच्या आता.."

"पंचेद्रियाचा इतकी वर्ष जपलेला माज ...सगळा कधीच उतरलाय... कदाचित सगळ्या शरीराचाच माज उतरून पण वर्षं झाली..

नसलेल्या बुद्धीचा माज पण उतरला हळूहळू...  अविवेकी लोकांच्यामध्ये राहून जपलेला विवेक पण पायदळी तुडवला गेलाय...त्यांच्या जगात मीच वेळोवेळी वेडा ठरविला गेलोय.

मनातल्या भाव-भावना कधी काळी होत्या कि नव्हत्या अशी शंका यावी इतकं रिक्त झालंय मन.. 

आतपर्यंत काही पोचतच नाही.. निबर झालाय सगळं, कोडग्या कातडीचं...   

नुसता एक भव्य रिकामेपणा उरलाय मनात...या फ्लायओव्हरच्या सांगाड्यापेक्षाही भव्य.."

"पण मग सगळं जाऊनही 'मी' अजून उरलोय इथे.. 

हा 'मी' कोण आहे मग ? शरीर नाही... बुद्धी नाही.. मन नाही....

मग आता जे उरलंय ते काय आहे.. 

जे निरासक्त आहे.. अविकारी, विरक्त आहे...स्वतंत्र आहे..मुक्त आहे...

या क्षुद्रजीवांच्या खूप वरून उडतोय मी आकाशात ... 

खरच फ्लायिंग ओवर ... फ्लायओवर"    

तहानलाडू - भूकलाडू

लहानपणी कितीदातरी ऐकलेले हे शब्द... अजूनही लहान मुलांच्या गोष्टी वाचतो तेव्हा अडखळतो या शब्दांना....
काय असतात खरच हे तहानलाडू-भूकलाडू?
कसे दिसतात? कसे लागतात? चव कशी असते? आवडतील का आपल्याला? नाही आवडले तर कशाबरोबर  तोंडीला लावावेत? किती दिवस टिकतात? भागते का तहान? भागते का भूक? मावतात त्या पुरचुंडीत? किती लाडु बरोबर घेतात लोकं generally? घरीच बनतात कि विकत मिळतात? कशाचे असतात actually? काय भाव असतो? एका वेळी किती खावेत? जास्ती खाल्ले तर बाधतात का? तोंडाला वास तर नाही ना येत खाल्ल्यावर?

काहीच माहिती नव्हतं त्यांच्याबद्दल..

गोष्टीमधले लोकं/प्रवासी नेहमी खूप दिवस चालतात. कोणाला जवळ नसतंच जायचं-सगळेच लांबच्या ठिकाणाचे प्रवासी. किंवा जवळच्या प्रवासाची कसली आलीये गोष्ट?
मग खूप थकून-माकून ते बसतात एखाद्या जीर्ण झाडाच्या पारापाशी. उन्हाने तापलेले, धुळीने माखलेले, भुकेले, चालून पायाचे तुकडे पडलेले ते बिचारे प्रवासी.
गाठीला बांधलेली आपली पुरचुंडी उघडतात ते आणि त्यात हे तहानलाडू-भूकलाडू असतात त्यांच्या साथीला...
मग प्रवासी ते लाडु खातात. प्रवासाचा शीणवटा जातो सगळा त्यांच्यामुळे. आणि परत नव्यासारखे होतात ते.
नव्या उत्साहाने परत प्रवास चालू राहतो होतो त्यांचा....

.... अशी, इतकीच काय ती त्यांची ओळख होती मला..  

आपलेच जुने शब्द जेव्हा आपलेच "तहानलाडू-भूकलाडू" होतात तेव्हा असंच काहीसं वाटतं..

(लिहणं गरजेचं आहे. कदाचित हा लाडु पुढे जाऊन कोणत्या तरी प्रवासात कामाला येईल...)

Old Monk

३०...

जहाजाला त्याचा anchor सावरणार, सांभाळणार, एकाच जागी ठेवणार ...
Anchor समुद्राच्या एखाद्या कपारीत, कोनाड्यात अडकणार... anchor ला ती कपार धरून ठेवणार...
२-३ मोठे दगड, कातळ मिळून ती कपार किंवा कोनाडा तयार झालेला असणार...
त्या दगडांना मग जमिनीने घट्ट धरून ठेवलेले असणार...
जमीनपण काय तर पृथ्वीचाच भाग... पृथ्वीनेच तिच्या गुरुत्वाकर्षनाने जमिनीला धरून ठेवलेले असणार....
पृथ्वीला सूर्याने त्याच्या गुरुत्वाकर्षनाने जखडून ठेवलेले असणार...
सूर्यहि अंधारात "कशाला" तरी टेकून उभा असणार...
"कशाला" हि गोष्ट पण कोणाच्या तरी आधाराने तरलेली, तगलेली, बाकीच्यांना आधार देत उभी असलेली..

जहाजाने आपण भरकटलो म्हणून "कशाला" हि जबाबदार धरू नये....उठसूट कशाला "त्याला" दोष द्यायचा ?

६०...
साला....नियती इतकी बेक्कार असते ना..

आपल्याला वाटत असतं आपण नेहमीचा रस्ता सोडून वेगळ्या रस्त्याने जातोय ते आपल्या मर्जीनेच ...
..पण असं नसतं, आपल्याला दोन रस्ते मिळणार आणि त्यातला वेगळा रस्ता आपण निवडणार हेच ठरलेलं असतं... Choice नसतोच तो, उलट उगाच आपल्याला खेळवणं असतं ते....
........तो निर्णय आपल्या मनाने घेतला म्हणून आपण  खुश असतो आणि वर कोणीतरी हसत असते.. 

घसरगुंडी वरून लोक मजा करत खाली येत असताना आपण तिच्यावरून उलटीकडून चढत असतो.. आपल्याला वाटत असतं आपण प्रवाहाविरुद्ध चाललोय...

..पण असं नसतं, आपलं destination त्या रोडच्या डाव्या बाजूलाच असतं (in India and Britain :D) म्हणून आपण तसे जात असतो. विरुद्ध दिशेने जाताना केस विस्कटणे याची नशा वाटते आपल्याला पण ते तसे होणे हेच ठरलेलं असतं..
........आपण प्रवाहाविरुद्ध पोहण्याच्या कैफ मध्ये असतो आणि वर कोणीतरी हसत असते.. 

सगळं चांगलं-सरळ चाललेलं असताना आपण मधेच थांबतो, उलटीकडे चालतो परत किंवा त्याच ठिकाणी घुटमळतो, हरवून घेतो स्वतःला.. जीवनाच्या प्रवाहाच्या वेगात किंवा नाकासमोर चालणं मान्य नसतं आपल्याला. आपलं जीवन असं boring, monotonous असणं किंवा कोणीतरी आपल्याला drive करतोय हा विचार न पटून मग आपण तो प्रवाह सोडून बाहेर पडायला जातो..

..पण असं नसतं. आपण बाहेर पडणार, भरकटणार, थोडा वेळ त्या ठिकाणी time-pass करणार हेच ठरलेलं असतं.. प्रवाहाच्या बाहेरच किंवा आडवाटेलाच काहीतरी वाढून ठेवलेलं असतं अशावेळी..
.......आपण flow बरोबर न जाता आपला वेग आणि रस्ता आपणच ठरवतोय या समाधानात असतो आणि वर परत कोणीतरी हसत असतं.. 

आपल्याला वाटत असतं आपणच ठरवलंय काय आणि कोणाला वाचायचंय ते. कधीतरी अजाणत्या वयात मग आपण GA वाचतो.... मग कधीतरी चांगल्या मूड मध्ये असतानासुद्धा अचानक हे असं आठवतं.. कुठेतरी लपून बसलेले GA, त्यांच्या भीत्या, विचार घेऊन असे पिंगा घालतात, छळतात... कधीकाळी आपणहि असा विचार करायचो हे कळून कसंतरीच वाटत असतं.... तरी पण आपण लिहितो, पटून न पटल्यासारखं कळूनही आपण आपल्याच मनाचं जगायला जातो....

..पण असं नसतं, मी GA वाचणार, कधीतरी ते भिडणार आणि कधीतरी ते छळणार हे असंच होणार असतं....GA च्या आड लपून मी माझेच विचार मांडत असतो आणि मग मी त्याच खवट आनंदात असतो आणि तेव्हाही वर परत कोणीतरी हसत असतं....

मग आता मी हे सगळं लिहिणार आणि तरीही नियतीचे अस्तित्व नाकारणार, स्वतःला पटेल तेच करणार...स्वतःच्या निर्णयांची जबाबदारी स्वतःच घेणार. आणि ते घेतले म्हणून मी माझ्याच नजरेत उतरणार किंवा उंचावणार..

पण असंच "असतं"... नियती तिच्या नियतीमध्ये लिहिल्या प्रमाणे वागणार आणि आपल्याकडे बघून हसणार....आणि आपण हि आपल्या नियतीमध्ये लिहिल्याप्रमाणे तिचं अस्तित्व नाकारणार आणि तिला नजर भिडवून उलट smile देणार....
....आता मात्र अजून खूप वर दोघांकडे कौतुकाने बघून तिसरंच कोणीतरी हसत असतं..  

९०..

पूर्वी असेलही मी असा पण आता मी नाहीये Old Monk....  लहानसं पोर होऊन झोपायचं आहे मला कुशीत...

Rape me !

काहीपण "बादरायण" संबंध काढायची सवय जात नाही...

बादरायण संबंध --- घटनांचे एकमेकींशी असणारा, लोकांचा एकमेकांशी असणारा आणि स्वतःचा दुसऱ्यांबरोबर असणारा....

एकदा एका Academy winner actor चा हा video मित्राने पाठवला होता (seek to 4:44 min)....त्यात तुकारामांचा एक अभंग आहे.....

बरे झाले देवा निघाले दिवाळे ! बरी या दुष्काळे पीडा केली !!

भारी वाटलेला हा video तेव्हा.. भरपूर comments मारले होते सगळ्यांनी.............

पण .............पण आज काल काही सुचतच नाहीये लिहिण्यासारखं, मांडण्याजोगं.

सगळं diabetic , goody-goody सुचतंय पण तेही मांडण्यासारखं नाहीचे..

...काही सल नाहीयेत सध्या .....किंवा आहेत पण ते जरा झाकले गेलेत...

..चिडचिड पण नाही होत......निराशा आलेली राहत नाही जास्ती वेळ...blue-blue-black-black पण नाही वाटत आजकाल ....

Goodbye Blue Sky झालंय !

आतून काही भरूनही येत नाहीये....पण त्यामुळे सुचत नाहीये काहीच ... खुश आहे मी...

"The Kite Runner" मध्ये खालिद हुसैनी एक गोष्ट सांगतो ...

एकदा एका माणसाला एक जादूचा पेला सापडतो. त्या पेल्यात ढाळलेल्या अश्रुंचे मोती बनत. तो माणूस जरी गरीब असला तरी तो सुखी होता त्यामुळे क्वचितच अश्रू ढाळत असे.

पण मग त्याने स्वतःला दुःखी करण्याचे मार्ग शोधायला सुरुवात केली जेणेकरून अधिकाधिक अश्रू मिळतील आणि तो अधिकाधिक श्रीमंत होईल.

जशी जशी मोत्यांची रास वाढत गेली तशी तशी हाव ही..

गोष्टीच्या अखेरीस मोत्यांच्या ढिगारयावर बसून तो माणूस अगतिकपणे त्या जादूच्या पेल्यात आसवे ढाळत बसलेला असतो.

त्याच्या हातात रक्ताने भरलेला एक सुरा आणि कुशीत त्याच्या बायकोचं गळा चिरलेलं कलेवर असतं .....

..........तेव्हा भरून असायचो, अगदी काठोकाठ - सांडायच्या बेतात.... मग पेला ही शब्दांने भरून वाहायचा, माझ्याबरोबर.

मग

कधी कधी

त्यातले काही शब्दं मोती पण व्हायचे ....

मग ती रास वाढायची आणि हाव ही.

पण आज ?..............आज खूप दाटून आणलं तरी सुचेना. आवंढे गिळले , डोळे बंद केले, काय काय आठवायचा प्रयत्न केला. पण नाहीच ....

स्वतःलाच जखमी करून बघितलं, खपल्या काढल्या, ओरबाडलं स्वतःला. पण तरीही नाहीच सुचलं काही .

'त्याच्या'बद्दलची चीड हीच कितेक दिवस उभं रहायची ताकद होती. 'त्याच्या'कडे नजर भिडवून पाहायचो. बेरकी- न भिता.

कितीही झोडपलं तरी परत उभं राहायचो. स्प्रिंग म्हणायचो स्वतःला ... जितकी जास्ती तो दाबेल त्याहून जास्ती बळाने bounce back होणारी स्प्रिंग.......

... आणि आता ?

आता रमलोय मी इथे. वर बघून नजरेला नजर देण्यापेक्षा आजूबाजूला बघतो मी. 'आव्हान' तर विसरूनच गेलोय कुठे ठेवलंय ते.

रमतोय मी त्यांच्यात. छान बसून गप्पा मारतो त्यांच्याशी. उभं राहायलाच विसरलोय. इथेच मांडी घालून बसलोय 'आव्हानावर'... ....

माहितीये लिमिट आहे ही माझी. ती चिडचिड, तो राग, तो निषेध, नियतीला केलेलं आव्हान, त्यामुळे आलेलं अपयश-दुःख हेच कारण होतं या लिखाणाला.....

आता ते कारण झाकोळल गेलंय....

मग आता किती जखमा करू आणि कसा भरू हा पेला ?....

तुकारामांनी यासाठीच दुःख, कष्ट, पीडा मागितल्या होत्या का देवाकडे ?

आणि Kurt Cobain ही याच कारणासाठीच म्हणाला होता का -----------

Rape me,

Rape me, my friend !!!!

'cliché' च्या ऐवजी दुसरा शब्द पाहिजे होता !

सालं ...हे परत सुरु झालंय...चहा घ्यायला पण ए.सी. च्या बाहेर येउशी वाटत नाहीये. चिकचिकाट साला आणि वरून खूप गरम होणार. तेव्हड्यात मग ढग येणार..संध्याकाळी भरपूर रंग सांडलेले आभाळात. मोकाट वारा सुटणार.खूप धूळ, पाला-पाचोळा, प्लास्टिक ब्यागा, पुठ्ठ्याचे डब्बे रस्ताभर भिंगरी घालणार.... बापाचा माल असल्यासारखा हा मुजोर वारा धिंगाणा घालत राहणार. मग गरीब झोपड्यांवर तो रेप करणार-त्यांचे पत्रे उचकटवणार, आत घुसून कपडे उडवणार. मोठ्या इमारतींशी लगट करणार हा - त्यांची दारं, खिडक्या , तावदानं जोरजोरात ठोठावणार. झाडांच्या झिंज्या ओढून वाकवणार त्यांना. कपडे उडवणाऱ्या वाऱ्याला कसबसं आवरत लोकं आडोश्याला जाणार. घरातली Safe मानसं मग त्यांची धांदल बघत coffee चे झुरके मारणार. काही आंबटशौकीन लोकं सिनेमातल्या रेपसीन सारख्या आवडीने हा वाऱ्याचा मस्तवालपणा खिडकीअडून पाहणार. काही लोकं फोनवरून हा वारा दुसर्यांना ऐकवणार...

आणि मग हा पाऊस पडणार... जणू वारा उपगुंड आणि हा पाऊस त्यांचा म्होरक्या. हा पण वेड्यासारखा बसरणार-फुटणार . काही आचपेच न ठेवता..मिळेल त्याला झोम्बणार, मध्ये येईल त्याला झोडपणार, निस्ता धिंगाणा त्याचा. आई-बहिण-भाऊ न जुमानता मिळेल त्याची मारणार. मग साले ते टपोरे थेंब मातीत घुसणार. एकामागे एक रानटीपणे घुसत राहणार मातीत.. पण पेताड नवऱ्याच्या बिचाऱ्या बायको सारखी माती हे सगळं सहन करणार. आधी कावरीबावरी होणार मग विस्कटणार, आणि मग स्वतःच्या केसांच्या झिंज्या पिंजारून रांडेसारखी अजूनच लगडणार त्या पुरुषी थेंबांना. थकून-भागून सुस्तावणार ती आणि तिचा घामट वास जाणार दूरदूरवर.. सगळ्यांना समजणार मातीचा आणि पावसाचा अंगसंग चालूये ते.... साला 'पाऊस' पण cliché झालाय खूप आजकाल...

सालं....रात्री झोप येत नसणार. काहीतरी खुसपट sites चालू असणार. आणि अचनक lights जाणार. बाहेर वाऱ्याने दोनेक DP जाळल्या असणार किंवा शे-दोनशे तारांना तोडलं असणार त्याने. त्याच्यामुळे सगळीकडे अंधारलेलं. मोजक्या श्रीमंत घरात Inverter च्या जोरावर काही दिवे माज करत लुकलुकणार. परत हप्ता-वसुलीचा खेळ सुरूच राहणार. वाऱ्याचा नेहमीचा आकांड-तांडव. तेच हट्टी पोरासारखं खिडक्या-दारं वाजवणं सुरु झालेलं. आक्रस्ताळीपणा सुरूच. विजा चमकवणार, आख्खे-च्या आख्खे ढग फोडणार हा.... भूकंप झाल्यासारखं गडगडणार वर आभाळात. कोथरूड ते कोरेगाव पार्क पर्यंत एक भीतीची, विजेची, गडगडती रेषा सापासारखी चमकून जाणार. कितीही सांभाळले स्वतःला तरी खूप भीती वाटणार. कुणाचा तरी हात हातात घट्ट असावा असे वाटणार. कुणाच्या तरी कुशीत, मिठीत लपून रहावेसे वाटणार. मग मी दार धाडकन बंद करणार. बेडवर झोकून देणार स्वतःला. उशी उराशी घट्ट धरून लोळत पडणार. बाहेरच्या वाऱ्याने पंखा हलणार, पडदे फडफड करत राहणार, उर धपापत राहणार. संदीपच्या पंधरा कविता आठवणार,.सौमित्रच्या ५-१० आणि मग इकडच्या तिकडच्या,.लुंग्या-सुन्ग्या किंवा मान्यवरांनी लिहिलेल्या अजून १५-२० आठवणार. पाउस-वारा ऐकू पण येऊ नये म्हणून उशी डोक्याशी घट्ट धरलेली असणार. मग Mobile कडे लक्ष जाणार. Unlock केला कि वखवखणारा उजेड येणार त्याचा डोळ्यावर. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS. मग पाठ असलेला number dial करणार अन लगेच Cancel पण. मग जुने SMS वाचणार ...कंटाळून परत Mobile परत Switch-Off करणार. परत आढ्याकडे तोंड. मधेच चारदा सु ला जाऊन येणार. होत नसताना उगाच अपेक्षेने उभेच राहणार. पाणी पिणार,.थोडं कराकरा खाजवून घेणार. परत येऊन बेडवर झोकून देणार. रडू येत नसणार पण टरारा दाटून आलेलं. त्यात बाहेर साला हा मनसोक्त बरसतोय, मोकळा होतोय....खाडकन त्याला mobile फेकून मारावासा वाटणार. मग परत आठवण येणार. आशेने Mobile परत Switch On करणार. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS..........साला.....'एकटेपणा' पण कसला cliché झालाय....

आणि मग इतकं होऊनही स्वतःच स्वतःला समजवावं लागणार. परत Gonna Rise Up. दार उघडून जड पायांनी बाहेर जाणार. थोडं भिजून येणार. काहीतरी गोष्टी सांगून स्वतः ला लोरी म्हणणार. भिजल्यामुळे झोप पण लगेच लागणार. सकाळी लवकर उठवणार नाही. घाईघाईत आवरणार. रात्रीचा पावसाचा कल्ला बाहेर दिसणार. मग चिकट चिकट रस्त्यावरून office ला जाणार. गेल्या गेल्या गोड हसावं लागणार. मग खूप busy आहे असा भासवून कामं लांबवत राहणार. मधेच भुरट्या गप्पा -गोष्टी-जोकस मारणार. २-४ वेळा Bank Balance चेक करणार. भरमसाठ saving चे आकडे पाहणार, सुखावणार. खूपच भूक लागली रात्री कि नाईलाजाने घरी जाणार.. हा साला बाहेर रिपरिपतोच आहे. कसबसं जेवण करून परत computer वर थोडं मोकळं होणार आणि परत blog शी लगट सुरु करणार, काहीतरी खरडणार...श्या ..साला 'life' पण किती cliché झालंय ..

सालं रोजचय हे.. दररोज 23 ठार आणि 48 जखमी होणार, १५ जणीवर रेप झालेला असणार- त्यातल्या 7 जणींना मारून टाकलेलं असणार. कंटाळून ७-८ लोकं रोज आत्महत्या करणार, 17 ठिकाणी दरोडे होऊन खून झालेले असणार. 11 लोकांच्या अनैतिक संबंधातून हत्या झालेल्या असणार. काही लोकं गाडीखाली येणार, काही आकस्मिक तर काही अपघाती मृत्यू च्या नावाखाली पोलीस स्टेशनच्या फळ्यावर जमा होणार. ५ मित्र diabetics ने आजारी असणार, ७ जणांना hypertension,.चौघे angioplasty करत बसलेले. 9 जणांना कमरेचे-पाठीचे दुखणे, .. 19 जणांना already attack आलेला. त्यातले काही paralyzed. रोज कुणी ना कुणी, कोणत्या ना कोणत्या कारणाने मरतंय. चायला ... साला..'मृत्यू' पण किती cliché झालाय...

Anniversaries, Celebrations and a pinch of Bullshit !

1 :

.. अशा लहान-सहान दिवसांच्या/क्षणांच्या Anniversaries तरी कितीशा उरल्यात ?
हो ना, वर्षातून इन-मिन ५-६ Anniversaries येतात - २ वाढदिवसाच्या, एखादी engagement ची, लग्नाची, १ first date ची आणि अजून २-३ किरकोळ Anniversaries....
खरंच इतक्याच Anniversaries असतात वर्षात ?
कि ..........

पहिल्यांदा नजरेने खुणावलेल्याची Anniversary, पहिल्यांदा ओठभर हसल्याची Anniversary, पहिल्यांदा डोळे भरून आलेल्याची Anniversary.....
रस्ता क्रॉस करताना चुकून झालेल्या पहिल्या स्पर्शाची Anniversary, माझ्या कानात कुजबुजताना -पहिल्यांदा श्वासाच्या अंतराइतकी तू जवळ आल्यावर- आलेल्या शहाऱ्याची Anniversary आणि मग दोघांनी एकाच लयीत श्वास घेण्याच्या वेड्या प्रयत्नाची Anniversary.
पहिल्या McD च्या बर्गरची Anniversary, आणि नंतर एकदा बर्गर खाताना बाजूने mayonnaise निसटलेले असताना आणि ओठांजवळ राहून गेलेले असताना, ते पुसताना माझ्या बोटांना झालेल्या तुझ्या ओठांच्या पहिल्या निसटत्या स्पर्शाची Anniversary.
पहिल्यांदा बाईकच्या मागच्या धूळवट सीटवर एकाच बाजूला दोन्ही पाय ठेऊन, (सुरक्षित) अंतर ठेऊन बसल्याची Anniversary आणि नंतर पहिल्यांदा दोन्ही साईडला पाय टाकून (जरा) जवळ बसलेली असताना, अचानक खड्डा आलेला असताना, अनपेक्षित- करकचून दाबलेला असताना पहिला "Current" बसल्याची Anniversary किंवा मग बाईकवर मला गच्च चिकटून, थकून मागच्या मागेच झोपी गेल्याची Anniversary.
फोनवर पहिल्यांदा भांडलेल्याची Anniversary, केवळ miss call देऊन-देऊन मनावलेल्याची Anniversary. जगातला सर्वात मोठा SMS केल्याची Anniversary आणि फक्त blank sms करून तुला खूप काही सांगितल्याची Anniversary.
३९ वेळा "Bye-Bye-c u-GN" म्हणूनही chat चालूच ठेवल्याची Anniversary आणि पहिल्यांदा दूर जाताना डोळ्यात भरलेलं आभाळ लपवलेल्याची Anniversary.
पहिल्यांदा एकत्र बर्फाचा गोळा खाल्ल्याची Anniversary आणि मग बर्फामुळे बधीर झालेले तुझे ओठ माझ्या गालावर टेकल्याची Anniversary.
एकत्र बघितलेल्या पहिल्या सूर्यास्ताची Anniversary आणि चांदणं झेलत पहाटेपर्यंत जागून सूर्योदय पाहत झोपी गेल्याची Anniversary.
दिलेल्या पहिल्या रानफुलाची Anniversary, पहिल्या माळलेल्या वेणीची Anniversary आणि तुझ्या केसांच्या आणि गजरयाच्या मंद-Mix-मादक गंधाने भारल्याची Anniversary.
Shining मारण्यासाठी JM Road वरच्या पोराकडून बळेच घेतेलेल्या १३ फुग्यांची Anniversary, contest मध्ये पायाने फुगे फोडल्याची Anniversary, पहिल्यांदा फुगे वापरल्याची आणि मधेच फाटलेल्याची Anniversary.
सातव्या पावसात उगीचच चिंब भिजलेल्याची Anniversary, तुला पहिल्यांदा ओलेती पाहिलेल्याची Anniversary, घामानी डबडबलेल्या शरीरांनी थकून, संगीत ऐकत पडलेल्याची
Anniversary.

तरीही मोजून १३५२ च होतात Anniversaries वर्षातून.....
किती क्षण असतात एका वर्षात ? शाळेत शिकवलंच नाही कधी क्षणाचं गणित. त्यामुळे माहितच नाही ..........

तुझ्याबरोबर जगलेल्या प्रत्येक क्षणाची Anniversary व्हायला हवी खरतर..

2 :

प्रत्येक क्षणात प्रचंड ताकद असते. तो जितक्या बधिरपणे, कमालीच्या bore-पणे वाया घालवता येतो तितक्याच उत्कटपणे जगताही येतो.

शेवटी त्याला तसाच वाया घालवायचा कि प्रत्येक क्षण तुडुंब जगुन Celebrate करायचा हे आपणच ठरवायचं असतं....

आता हेच घ्या....

५ वेळा snooze करून सकाळी बळेबळेच उठतो आपण, mechanically brush करतो. दात घासून झाल्यावर, धुतलेल्या त्याच brush च्या bristles वरून बोटं फिरवा आणि उडणारे ते तुषार तोंडावर घेऊन बघा.... चेहऱ्यावर केलेले ते "spray painting" एकदम fresh वाटते. नेहमीचे 'दात घासणे' हि क्रिया पण celebrate होऊन जाते.

संडासात गेलात तरीही अजिबात constipation, pressure , "आपण काल काय खाल्ले होते ?" याचा विचार करू नका.. बादलीत पाणी पडताना नळ कमी-जास्ती करून होणारे वेगवेगळे आवाज सिनेमाच्या गाण्यात कुठे वापरले आहेत ते शोधा ! किंवा एकदम घट्ट नळ बंद केला तरी सगळ्या विरोधाला झुगारून, कसाबसा एक थेंब नळाच्या तोंडाशी येऊन ठेपतो. पाण्यात पडायच्या अतीव महत्त्वाकांक्षेने तो लटकत राहतो. आणि तो थेंब ठराविक टपोरा झाला कि टप्पकन बादलीत पडतो. त्याचा तो प्रवास एकदा observe करा.

संडासच्या बादलीच्या पाण्यात उठणारे तवंग, थेंब पडल्यावर बादलीला येणारा शहारा, ripples चे काठापर्यंत जाणे परत केंद्राशी येणे ....

ohhh. okay. commode वापरता ? हरकत नाही. कधी toilet-paper ची होडी केलीये ? किंवा लहानपणी origami मध्ये शिकवलेली चटई, ससा, कासव, विमान करून बघितलाय त्याचं ?

ठीके इतकं पण हार्ड नाही म्हणत मी. frustrated आहात का ? - मग toilet-paper चा Star-shape करा आणि पुसा आपली. Broken Hearted आहात ? मग त्या paper चा heart-shape करा आणि त्याने पुसा. किंवा खिशात पेन असेल तर आपले वेडेवाकडे, श्लील-अश्लील विचार कागदावर लिहा. नंतर मग विचार आणि तो कागद दोन्ही flush करा .... हागणं पण celebrate करता येतं. हे सगळे बघा, जगा.

उन्हाळ्यातल्या घामेजल्या दुपारी bathroom मध्ये जा. (स्वतःच्या :D) अंगावरचे अगदी एकुंच्या-एक कपडे काढा. shower खाली पूर्ण नग्न उभे राहा. आणि बारीक धार सोडा shower ची. पाण्याचा पहिला ओहोळ संपूर्ण अंगावरून जाताना त्याचं स्पर्श feel करा. पहिल्यांदा केसातून वाट काढत टाळूला जाणवणारा थंड स्पर्श, कानामागून - उष्ण मानेवरून जातानाचा स्पर्श. मग छातीवरून ओघळताना मंद गतीत चालणार्या हृदयाचा त्याचवेळी ठोका पडतो, मग क्षणभर आलेल्या त्या उंचवट्या वरून जातानाचा थेंबाचा झालेला तो स्पर्श. मग पोटावरून - बेम्बिला गुदगुली करून तो ओघोळ खाली बेचक्यात सरकतो. आतापावेतो डोक्यावर पडलेला थंड थेंब शरीराच्या गरमीने थोडा कोमट झालेला असतो. तरीही सर्रकन शहारे आणणारा त्याचं उष्ण स्पर्श जाणवतो तिथेही ...मग भर्रकन मांडीवरून जाताना आणि पोटरी-गुडघ्याला पोचता पोचता मागचा ओघोळ त्याला मिळालेला असतो. आपल्या एकेक अंगाला स्पर्शाल्यामुळे त्या ओघोळाला होणारा आनंद feel करा. गोमटेश्वराचा मस्तकाभिषेक इतकी लोकं celebrate करतात, मग स्वतःच्या शरीराला होणारा हा अभिषेक celebrate करायला नको आपण ?

संध्याकाळी अवेळी lights जातात. काहीतरी इंटरेस्टिंग बघत असतो, वाचत, लिहित असतो आणि तेव्हड्यात lights जातात. इतकी technology ची सवय झालीये कि technology शिवाय १ sec. पण राहवत नाही. अशा वेळी मेणबत्ती लावू नका, battery लावू नका, mobile घेऊ नका बरोबर आणि जिथे कणभर हि प्रकाश येत नाही अशा खोलीत जावा...अगदी मिट्ट काळोखाची खोली - शांत पडून राहा, डोळे सरावतील तोवर. आणि मग अंधारात बघायचा प्रयत्न करा.खूप शांत वाटतं डोळ्यांना. प्रकाशाची - रंगांची वखवख नाही, कसला आवाज नाही, popups नाहीत काहीच नाही. ज्या शरीराचा इतका माज असतो त्याकडे बघा...काहीच दिसत नाही...फक्त अनुभवतो आपण त्यांना हात, पाय, नखं, वक्ष. सगळ्या गोष्टी काळोखाचाच एक भाग असतात. न दिसत सगळ्या गोष्टी अनुभवून बघा. तो शांत, गंभीर काळोख अनुभवा.. lights नसतानाचे माणसाचे आदिम क्षण Celebrate करा ...

कंटाळवाण्या दुपारी जेवायला हि बाहेर पडावेसे वाटत नसते. मग सरळ maggi उघडा एक. tastemaker चा sachet फोडा. पातेल्यात टाकले सगळे tastemaker कि ते sache पूर्ण कापून ते sachet आतून चाटून घ्या. tastemaker चा एकही कण वाया गेलेला मला आवडत नाही. maggi बनले, खाऊन झाले कि पातेले चाटून घ्या.................

...........श्या ....................

3.

कित्येक दिवसांपासून या Post चा mood च बनत नव्हता. खूप दिवसांनी आज वेळ मिळाला... म्हणून लिहून काढलं बरंच. जरा break घेतला.

break नंतर आलो तर complete मूड change होता. Post परत वाचला आणि माझी reaction होती....

.......Bullshit !!!

किती Bullshit लिहितो मी ! खोटा आदर्शवाद, erectile dysfunctional romanticism, Utopian मुद्दे, बिनकामाच्या जाणीवा-नेणिवा, diabetic लवस्टोरया n blah.. blah...

म्हणून मग तिसरा "Bullshit" वाला पार्ट add केला....

आणि असं वाटायला लागलंय कि आजकाल मी माझ्यासाठी लिहित नाहीये, तर लोकांसाठी लिहायला लागलोय ...

कित्येक वेळा लिहिणं सोडून देण्याचा विचार आलाय मनात... कधीतरी कोमेजून देईल सोडून ... असो... आज पुरतं इतकंच बास....

ग्रेस

Co-incidences मला नेहमीच जगवत आलेत

अगदी मी expect करत असणाऱ्या क्षुल्लक surprises पेक्षा आणि मला सुचणाऱ्या त्याहून क्षुल्लक surprises पेक्षा जास्ती surprises मला मिळालीत. चांगली आणि वाईटही. आणि या co-incidences मुळे मी नेहमीच surprised होतो. आता आजचंच बघा.

३-४ वेळा 'मितवा' वाचायला घेतलं. जास्ती कळायचंच नाही rather कळतच नाही. पण काहीतरी वेगळच वाचतोय आणि त्याचा अर्थ काहीतरी वेगळाच आहे इतकच कळत होतं. ("तांबे असे ते सोने होय ?" ) काहीकेल्या तो मागचा अर्थ कळतच नव्हता.

म्हणून मग google करू ठरवलं. टाईप केलं "marathi poet ...." सर्वात आधी नाव होतं "ग्रेस" चे. (कुसुमाग्रज , संदीप च्याही आधी to be precise).चांगलं वाटलं.जास्ती काही सापडलं नाही. पण "राजश्री मराठी" ने त्यांच्या वर केलेली एक documentary सापडली. "The Wonders of Poet Grace". तिच्या प्रस्तावनेत एक वाक्य असे होते.."मितवा चाळत असताना मी ग्रेसच्या एका इंग्रजी वाक्यापाशी शहारून थबकलो - 'i must see my cradle and grave both hanging ....'"

आणि अगदी याच वाक्यापाशी मी ते पुस्तक "काहीच कळत नाहीये" असं म्हणून बंद केले होते. ज्या वाक्यापाशी मी थांबलो होतो त्याच वाक्यापासून ती documentary सुरु होणे हा निव्वळ योगायोग ?

संदीप-सलीलच्या कविता ऐकून मुळूमुळू रडणाऱ्या लोकांपासून वेगळं दिसावं किंवा "मी ग्रेस वाचतो" म्हणजे काहीतरी great, intellectual वाटू - हा ग्रेस वाचण्यामागच्या कारणां पैकीचे केवळ ७ टक्के कारण असेल. पण आता खरं तर तसं दाखवण्याचा सोस नाहीये. जे भावतं(किंवा भावेल असं वाटतं ) ते वाचतो. ते famous नसेना, branded नसेना, critically acclaimed नसेना -तरी चालेल. आता 'माझी choice चांगली, quality वाली, standard (आणि जेणेकरून इतरांची वाईट ) ' असे दाखवायचा अट्टाहास पण नाहीये. मी एक "क्ष" लेखक वाचतोय. कारण मला "Mainstream Emotions" चा वीट आलाय. असो.....

यातली ग्रेसची काही वाक्ये (काही योगायोग (किंवा बादरायण संबंधहि :D))...

"......माझ्या कोणत्याही पुस्तकाची सुरुवात त्याच्या मुखपृष्ठापासून होत असते. त्याच्या चित्रापासून, पेपर बांधणी पासून, त्याची अक्षरापासून , त्याच्या मांडणी पासून कवितेच्या लयाचा परिसर आपोआप साकारत असतो....." ["आसक्त" च्या नाटकांचे असेच असते नाही का ('गार्बो', 'तू' आणि 'मात्ररात्र' -तिघांत )? आणि माझ्या पोस्ट्सचे पण (atleast try तरी) ?]

" There is no flag on the island..बेटाने आपल्या डोक्यावर पट्टी लावलेली नाही कि 'मी बेट आहे'....)"

मग काही संध्याकाळचे, craftsmanship, अंगसंगाचे चे काही विरूपण केले आहे त्यांनी त्यात ...

"i can become small for you but i cannot become simple for anyone..."

आणि त्यातून सापडलं ती जी.ए. बरोबर असणारी आंतरिक नाळ....आणि तेच अनाथपण ...

.................still i (/we) have not given up the mission of polishing the sky....

मग मितवा परत हातात घेतलं... यावेळी थोडे प्रकाशकण साथीला आहेत...बघू सापडताय का काही...

तरीही ग्रेस समजणे शक्यच नाही. पण ग्रेस चा उल्लेख या ना त्या कारणाने ब्लॉग मध्ये आला, त्यांचा स्पर्श झाला. (हेही नसे थोडके)

अगदीच टुकार आणि विनाकारण केलेल्या SMS ने सुरु झालेला आजचा दिवस - on-the-rocks होऊन, मग कंटाळवाणी वाट पाहून, दुपारी 'UP' सारखा नितांत सुंदर picture पाहून मग ग्रेसच्या "मितवा" पाशी अडखळला होता. मग ग्रेसला शोधत थोडं फिरलो. आणि आता शेवटी या "irresistible pastime" पाशी विसावला. What a Day !!

Black *TONG*

मन्नू - ...........अजून १ कारण आहे माझ्याकडं ... माझे ओठ कधीच उलत नाहीत... हिवाळ्यात नाही - पावसाळ्यात नाही - उन्हाळ्यात तर नाहीच नाही.

i am "Kiss-Ready" all the year round .... हे कारण मान्य आहे का तुला ?

the only n the safest thing we can do together....

नीरु - Shut up !!! कधी कधी Bad Breath सहन करावा लागतो मला. अ बिग नो !

मन्नू - ठीके. मिंट खात जाईल मी भरपूर मग ... दिवसभर ..

नीरु - नको... नको मिंट खाल्ल्याने "Impotency" येते म्हणे .... नो ..

मन्नू - मग मी भरपूर "कांदा" खात जाईल..त्याने power वाढती म्हणे ... आता ?

नीरु - म्हणजे परत तो कांद्याचा घाण वास.... "नो" च ..

मन्नू - परत मिंट मग.... मिंट - कांदा - मिंट - कांदा - मिंट .... all the year round...जितके उरले आहेत तितके ....

नीरु - अर्रे आलास परत तिकडेच...... ठरलं होतं ना आज याबद्दल काहीच बोलायचं नाही ...

मन्नू - ...................म्हणजे लोकं अगदी ओठ काळे-कुट्ट होईपर्यंत सिगारेट पितात, दातांच्या .........

नीरु -.......नको ना ते .. चालू ठेव ना हेच ...please मन्नू ......

मन्नू - ....................दातांच्या अगदी फळ्या होईपर्यंत गुटखा, मावा खातात आणि अगदी लिवर बाहेर येईपर्यंत दारू पिऊन ओकतात ...

नीरु - "Yes" ..."हो" आहे माझ्याकडून ...पटलं मला ओठांच कारण...चल बदल विषय...

मन्नू - .....................आणि मी.. रक्त द्यायला जावं आणि .....

नीरु - मन्नू, अशा लहान-सहान दिवसांच्या Anniversaries तरी कितीशा उरल्यात ? निदान आज तरी नको रडूस...

मन्नू - ......................आणि तरी ते भरपूर जगतात....आणि त्यांच्या बायकांना असं ओठांच्या रंगासाठी convince पण नाही करत..........

नीरु - .... तुझ्याशी लग्न करायचं धाडस नाही होतंय माझं अजून...

मन्नू - जर हे लग्नानंतर समजलं असतं तर ?

नीरु - नको रे असे प्रश्न विचारूस. मी खोट्या उत्तरांनी कसंबसं स्वतः च समाधान केलंय.. ..

नको ना परत... केवळ तुझ्यासाठी कशीबशी उभी राहिलीये ....

ऐक न.. मी असेल तुझ्याच जवळ.....अशीच, नेहमी....

पण हा हट्ट नको ना. आज नको......... कधीच नको...

-------------

आजकाल हे असं chunks मध्ये सुचतं. काही प्रसंग, भावना, पात्रं सुचतात नुसते. Complete स्टोरी काही हातात लागत नाही.

पण हे असे Chunks or Components पण भरपूर useful असतात. कुठेही वापरता येतात.

आता ते "मिंट-कांदा-मिंट ..." पर्यंत चा प्रसंग "मात्ररात्र" मध्ये वापरता येईल.

पूर्ण प्रसंग एखाद्या एड्स वरच्या Short-Film साठी पण .....

Reusable Components !

ते काहीतरी Comedy / Black Comedy काहीतरी असतं ....त्यासारखं हे झालाय "Black Se..." (sorry) "Black *TONG*"

आणि 'रेनकोट' चालूये background ला म्हणून मन्नू-नीरु ...... ३ रा post 'रेनकोट' चा उल्लेख असणारा...

भूल

n now i started feeling something. after around 2 hrs.

असं हळूच सुई टोचल्याच जाणवलं. आणि मग हळूहळू संवेदना न जाणवण्याची संवेदना पसरत गेली. i mean sensation हळूहळू 'जात' आहे असे sensation येत होते. एकेक करत आजूबाजूचे स्नायू बधीर होत गेले. आणि मग तो गालाच्या आसपासचा, वरच्या ओठाचा अर्धा भाग बधीर झाला.

डॉक्टर म्हणाले "चूळ भर". ग्लास तोंडाला लावला तर काहीच जाणवेना. पाण्याची टेस्ट कळली पण तो थंडावा, तो गारवा , तो पाण्याचा नेहमी जाणवणारा स्पर्श कळलाच नाही.

खरं तर पाणी म्हणजे सर्वात बेस्ट liquid ! आणि अगदी perfect गार असेल तर मग दुसरे काहीच नको.

"पुरेपूर कोल्हापूर" मधलं पाणी, घराच्या माठातलं पाणी, आजोळी विहिरीवरून पाणी आणताना ओंजळीतून पिलेलं अगदी पहिल्या धारेचं पाणी, किंवा गोव्यात mineral water च्या obsession मध्ये रिचवलेल्या कितेक बॉटल्स मधलं पाणी, bike वरून पावसातून येताना तोंड "आ" करून पिलेलं virgin पाणी. हे सगळ आठवलं.

ती just पाण्याची टेस्ट नव्हती तर तो स्पर्श, तो feel होता पितानाचा. तोच missing होता आता. आणि आता तो स्पर्श देणारे ओठच बधीर झाले होते.

just because of that 7.3 cc anesthetic liquid.

Anesthesia - The condition of having sensation(including the feeling of pain) blocked or taken away.

This anesthetic prevents the sensation going towards brain.

म्हणजे काय तर शेवटी स्पर्श म्हणजे neural veins ने पाठवलेले सिग्नल्स.

स्पर्श होतो , स्पर्श कळतो असं काही नसतं. signals transmit , receive होतात हेच खरं. जसं number dial केला कि कोणाला तरी फोन लागतो तसं.

म्हणजे ओठाजवळच्या nerve ने 'x7df4' सिग्नल पाठवला कि समजायचं कि हा विहिरीच्या पाण्याचा स्पर्श आहे. "k155" असा सिग्नल आला कि मेंदूने समजायचं कि दुसरे कोणते तरी ओठ user च्या ओठांना स्पर्श करत आहेत. As simple as that.

Science sucks this way.

म्हणजे

तुम्ही जे पाहत आहात ते just RGB values चे pixels आहेत. आणि शेवटी colors म्हणजे पण just waves ! so आपण 'बघतो' म्हणजे काही विशेष करतो असं नाहीये. अनेक waves ला डोळ्यातील sensory nerves interpret करतात आणि मिळून एक सिग्नल तयार होतो. तो जर जुन्या एकाद्या saved सिग्नलशी match होत असेल तर कळत कि आपण google webpage बघतोय.

त्यामुळे तसेच सिग्नल्स तयार करता आले आणि मेंदूला पाठवले तर मोरपीस डोक्याला लावलेला कृष्ण प्रत्यक्ष दिसला असे कोणतीही मीरा म्हणू शकेल.

तसाच same सिग्नल जर taste-buds ला परत दिला तर octopus च्या शेपटीची चव परत मी चाखू शकेल.

चायला इतक्या मस्त भावनांच्या मागे शेवटी असे रुक्ष electronics !

उगाच science शिकलो असं वाटलं. हे सगळं माहिती नसतं तर किती बरं झालं असतं. स्वतःच्या senses चे गोडवे गात बसलो असतो मी.

गोष्टी माहिती नसण्याचा आनंद वेगळा असतो. मागे ओढलेली खेळण्यातली गाडी इतकी पुढे कशी काय जाते ? याच कुतूहल लहान मुलाला जास्ती असते . एकदा का त्याच्या मागचे "spring tension" त्याला कळले कि त्याचा रस जातो. आता मृत्यूच उदाहरण घ्या. आता मृत्यू अचानक आहे , अनाकलनीय आहे म्हणून त्याच्या बद्दल इतकी उत्सुकता आहे. पुढे जाऊन कोणी जर काही formula काढला शोधून Death-Date calculation चा तर मृत्यू मधला रस पण जाईल लोकांचा.

neways. पण एकूणच आदर वाढला स्वतःच्या शरीराबद्दलचा.

(अंकुर ला फोन केला. त्याला paralysis झाला होता. फोन उचलला नाही त्याने. कसा आहे तो काय माहित. मनात विचार आला 'आपले पण senses असे गेले तर ?'. अंगभर सणक गेली एक. )

अजूनही दुसरयाच दुःख feel करू शकतो म्हणजे मन बधीर नाही झालाय अजून...

good that i am still feeling something. from around 25 years.

Same Pinch

'रात पश्मीने की' च्या 'मेरा ख्याल है' मधे गुलजार म्हणतात....

"...उम्मीद भी है, घबराहट भी की अ़ब लोग क्या कहेंगे, और इससे बड़ा डर यह है कहीं ऐसा न हो की लोग कुछ भी ना कहें !! "

जितका प्रभाव गुलजारचा आहे तितकाच मृणालचा पण :D

(Be)Foreplay / Making of Rapunzel

गार्बोचा इतका जबरदस्त प्रभाव पडलाय की आतलं खरं-खरं मांडावसं वाटतं आजकाल... मग सगळीकडे पँझी, इंटुक दिसतात. माझ्या आत पण बर्याचदा. आणी मग मोह आवरत नाही त्यांच्याशी थोडी similar characters मांडायचा. अगदी exact त्याच shades नसतील. कदाचित बराच faint असेल इंटुक यात , पँझी १ shade dark नाहीतर किंवा अगदीच contrast श्रीमंत पण ...पण सापडतात ,सापडली म्हणुन मांडली ...
ठीके बास झालं पाल्हाळ ... तिकडे गार्बो सुरु होण्याआधीच इन्टुक ने पकड़ घेतलेली असते आणी इथे ५ ओळी झाल्या तरी मुद्द्याला हात नाही :)

पँझी : इंटुक ...ऐ इंटुक...... तू का नाही रे लिहित असं ?
इंटुक : कसं ?
पँझी : कसलं रोमांटिक लिहिले याने बघ ... मलाच जरा horny वाटायला लागलय वाचून ...
इंटुक : despo झालायस तू पँझी....रोमांटिक वाचून इरोटिक वाटणं बरं नाही...
पँझी : चायला...आता झालो तर झालो horny. तुझ्या सारखा जख्ख नाहीये मी. बघ ना आता, भर गर्दित इतके जवळ आलेत ते...काही कोणाची, कशाची पर्वा नाहीये . खुप वारा सुटलाय सोबतीला... just दोन बोटं अंतर उरलय ओठांमधे त्यांच्या. ....आणि ...आणि .....आता माझेच ओठ ...........काय म्हणतात त्याला ------ इंटुक, त्याला काय म्हणतात रे ?? ते जसे हात सळसळतात , शिवशिवतात. तोंडाला पाणी सुटतं तसं रे ...अंगाला खाज सुटते तसं... "ओठ" काय होतात ? सांग ना ... "ओठ लसलसने का ?" नाहीरे ...
इंटुक : स्वर्ग २ बोटं उरणे ....
पँझी : नाहीरे.."बालभारती" नको सांगुस ..."ओठ काय होतात ?" ते सांग ...तू नाही वापरला का असा काही वाक्प्रचार कधी ?
इंटुक : नाही बाबा ..अशा गोष्टी लिहिन्यापेक्शा केलेल्या बऱ्या. कुठं शब्द शोधत वेळ घालवायचा ..नाहीकारे श्रीमंत ?? विचार श्रीमंतला. त्याचा "Global Experience" आहे बाबा. बोला श्रीमंत तुमचे "ओठ" काय "होतात" अशा वेळी ?
श्रीमंत : हा हा हा ... Depends म्हणजे ...पलिकडे कोण आहे यावर .... साला पँझी मलाच विचारात पाडलस तू ..थांब जरा वेळ. मी आठवून बघतो.
इंटुक : पँझी ...बघ पकड़ श्रीमंत ला. तोच सांगेल. आमच्याकडं खुप VEG लिहावं लागतं बाबा... म्हणजे Lubrication घ्यायचे ते पण "साजुक तुप" असं... "सात्विक प्रेम" असतं बाबा साहित्यात :) बोल श्रीमंत....
श्रीमंत : बौबी होती ना तिचे ओठ अंजेलिना जोली सारखे होते मोठेमोठे. काहीच वाटायचं नाही त्यावेळी. आणी संजना -तिचे तर लांबच लांब. सम्पायचेच नाहीत ... जूलिया रॉबर्ट सारखे ..आडवे केळ खाऊ शकणारे ...पण जुईली माल होती एकदम ...तिचा वरचा ओठ लहान होता - नाजुक एकदम ... थरथरायचा मस्तपैकी ....गेल्या साल्या सगळ्या मजा मारून निघून. पँझी कशाला त्यांची आठवणी काढायला लावलीस ?
इंटुक : मुद्द्याचं बोल श्रीमंत. उगाच ओठांची मापं सांगू नकोस ...
पँझी : अरे कसला भारिये हे... "ओठांचं माप.." ...अमेझिंगे रे हे ...
"डार्लिंग, तुझ्या ओठांचे माप घेऊ देत मला..."....नाहीनाही अगदी रानटी वाटतं हे... तरल हवं काहीतरी.
इंटुक .... हे कसयं
"प्रिये ये निघोनी ढगांच्या कडेने ..मला तुझ्या ओठांचे माप घ्यावेसे वाटताहे " ... इंटुक ...वापर नारे हे.
कसलं भारी आणि कधी वापरलेलं पण नाहीये कोणी..
इंटुक: टेलर आहे का मी ? ओठांची मापं घेउन स्टोरी लिहायला?
श्रीमंत : नाही इंटुक. बरोबरे पँझीच. लिही काहीतरी यावर. एखादी मस्तं story... नेहमीचं तुझं भंकस सोडून।
इंटुक : असलं उथळ लिहित नाही मी श्रीमंत ..... अरे एखाद्या GF-BF च्या teenage story सारखं वाटतय. आणी शिवाय हे "ओठांवर" लिहिलं की एक्सेप्ट नाही करत रे लोक.. स्टोरी कमरे खली घसरली की लगेच यांच्या भुवया उन्चावतात .. असं अगदी उच्च प्रेम लागतं यांना..Idealist , त्यागमय वैगेरे असेल तर अजुनच भारी. असं डायरेक्ट कोणत्या पण रोमांटिक स्टोरीमधे नाही टाकता येणार हे वाक्य..
पँझी : मग काहीतरी वेगळी स्टोरी काढ. सेंटी वाली आणि मग त्यात टाक हे.. टाकच पण हे इंटुक... माझी शप्पथ आहे तुला..
श्रीमंत: पँझी येड्चाप आहेस कारे ? शप्पथ कसली घालतोस ..
इंटुक : ऐका "प्रत्येक क्षणी एकत्र रहायची शप्पथ घेतली होती दोघांनी ..पण आता ते वेगळे आहेत एकमेकांपासून.. खुप लाम्ब .. परिस्थितिने दूर केलय त्यांना.. टिपिकल सॉफ्टवेर लोकांची स्टोरी रे.. नवरा टोकियो तर बायको london ला.. फुल हाई प्रोफाइल LoveStory ..अणि मग त्यांची फ़ोनवरचि संभाषण.. रोमांटिक वाली..अंतर हजार मैलांचे अणि गोष्टी intimate अगदी ....
श्रीमंत : "Distance Loving" गुड आहे ... पण मग यात सेंटी काये ?
पँझी : का बरं लांब रहाताहेत ते ? काही reason ? एकत्र राहून मजा करायची सोडून ..
इंटुक :काही अपरिहार्य कारण पँझी ..
पँझी : कोणती ....? पैसा ?
इंटुक : हा चालेल ते कारण पण ..
श्रीमंत : इन्टुक पैसा हे खुप टिपिकल कारण झालं यार .. यात आता लोक गुंतत नाहीत .. काहीतरी वेगळ कारण काढ..
इंटुक : बरोबरे .. पैसा फॉर बंगला, गाड़ी नको ..काहीतरी Genuine Reason हवं .. पैसा फॉर डेब्ट पण खुप लो सोसायटी होतं . ओके ..पैसा फॉर आजारपण ...
पँझी : हो ..Cancer Treatment ..आईला कैंसर आहे त्याच्या ..किंवा घरातल्या कोणाला तरी ...
इंटुक : चालेल पण ..अजुन वाईट थोडं. जास्ती relate व्हायला हवं लोकांनी.
श्रीमंत : नको रे इंटुक .कैंसर नको..कैंसर एइकला की मला ती ChemoTheropy आठवते.. मग ते डोसेस..ते हाल त्यांचे ..केसं गेलेली मानसं.. लांब सड़क केसांच्या, बार्बी सारख्या डोळ्यांच्या जुलीला पाहिलेलं. भुवयांचे केस गेलेले. लांब सड़क केसांच्या ऐवजी टक्कल नुसतं...नकोच ते ..
इंटुक : एईक तरी ...Rapunzel ची स्टोरी माहितीये तुला ? एकदम लांब केसांची राजकन्या- ४ मजले लांब वेणी ..तिला जर कैंसर झाला तर ? जातील सगळे केस तिचे ? का Fairy ला नाही होत कैंसर ? माणसांनाच होतात ? की माणसांच्या Fairy ला ? त्यांच्या मुलीला झालाय कैंसर आणि तिच्यासाठी पैसे ग़ोळा करायला तो तिकडे आहे आणि ती इकडे एकटी.. दोघं लढत आहेत आपल्या आपल्या फ्रंट वर .. मग कसला आलाय सेक्स, रोमँटीकपणा ... त्यापेक्षा खुप जास्ती असत पँझी जगात ..वाकय म्हणुन चांगले आहे हे. पण शेवटी .. "कसा आहेस ?" "एकटं वाटतय ?" "कधी येनारेस परत " असी वाक्यं जास्ती जवळ वाटतात.. शेवट लग्न म्हणजे फ़क्त शरीर नसतं....
पँझी : मान्य आहे पण लहान मुलांना नाही आणयचा आजार कधी तू ..
श्रीमंत : हो इंटुक .. स्टोरीसाठी कशाला कोणाचा जीव घ्यायचा ? मुलांना मारायच नाही .. नको लिहू त्यापेक्षा काही .. राहू देत.. तू आता पक्का लेखक बनलायस .. लोकाना रडवा अणि पैसे मिळवा ..
इंटुक : हेच विकतं आजकाल.. हीरो किंवा कोणी मेला शेवटी की movie Hit.. असं बघा आपल्या Rapunzel ला टकलं कसं पाहावेल राजाला ?
पँझी अणि श्रीमत : (एकदम) ... बस कर इंटुक ...
पँझी : नको लिहुस इंटुक, सॉरी में तुला भरीस पाडलं.. सगळा मुड घालवलास तू .. श्या ..चल श्रीमंत बाहेर जाउन येऊ ..
इंटुक : ठीके..नाही मारत कोणाला.. just indirect उल्लेख..की कोणाला तरी झालाय may be बायकोला त्याच्या .. ओठ काळेनिळे झालेत तिचे weakness मुळे .. तिला लिपस्टिक देऊ पाहतोय तो ..परत आधीसारखी करायला ...चालेल आता ?
पँझी : गरज नाहीये इंटुक आता मला तुझ्या स्टोरीची..
इंटुक : पण मला आहे ना आता .... मी लिहिणारे ...अणि नाव पण देणारे "Rapunzel" अणि परत "मेकिंग ऑफ़" ची ही Discussions पण ...
पँझी अणि श्रीमंत : राग येतो मला तुझा इंटुक खुप ... निर्लज्ज आहेस तू ...अणि दगडपण

---
गार्बोच्या पुस्तकाच्या फ्रंटपेजवर गार्बोचं चित्र आहे..फुलांचा गाऊन घातलेली ती अणि तिच्या पोटात इंटुक , पँझी अणि श्रीमंत याचं चेहरे आहेत... पोटात कोणाचं मूल आहे ते नाही माहित म्हणुन ...
गार्बोच्या गर्भात हे तिघे असतील..पण सगळ्यांच्या डोक्यात हे तिघे असे असतात .एकमेकांना मारत, चिडवत , डिवचत ... कधी desperate पँझी जिंकतो कधी निर्लज्ज इंटुक तर कधी मन मोकळा श्रीमंत जिंकतो ....


यावेळी पण इंटुक जिंकला माझ्यातला. वाईट वाटतय ..अजुनही वळु का ?

आमचेयेथे "चीन" येथील सर्वांगसुंदर, शास्त्र-शुद्ध गणेशमूर्ती मिळतील..

नाही नाही , हा पोस्ट अजिबात "Consumerism-Enoughism" वर नाहीये. किंवा "चीनी Dragon चा भारतीय बाजार पेठेत झालेला चंचुप्रवेश" यावर ही नाहीये. अथवा पुणेरी-पेठी संस्कृति वरची टिका वगैरे पण नाही. "पेण", "शाडू", "eco-friendly festivals" या असल्या नविन आलेल्या फैशन वर तर नाहीच नाही. या विषयांवर बोलायचा माझा अभ्यास नाहीये, लायकी नाहीये त्याहूनही जास्ती म्हणजे "interest" तर नाहीच नाही.... मी बरा, माझा ब्लॉग बरा, माझे slices बरे. आठवणीच्या पिकाला कधी दुष्काळ नसतो माझ्याकडं .....

"श्री सिझनल्स" च्या पत्राने आठवण झाली. "चला जाउन गणपति Book करायला हवा". गेलो. तिसर्या मिनिटाला शाडूचा, पेणचा, एको-फ्रेंडली गणपति बुक केला. नाहीतरी पेणचे बहुतेक गणपति सारखेच दिसतात - टापटीप, एकाच मापाचे, थोड़े लम्बुळके तोंड, सोंड, तब्येत पण slim जरा. अगदीच सदाशिवपेठी वाटतो तो किंवा "को.ब्रा.".गाडीवर मागे बसलेलो त्याला घेउन. हातभार उंचीची मूर्ति, अगदी मूर्तीचे कान छातिपर्यंत आलेले माझ्या। जणू कान लावून माझ्या हृदयातलं-मनातलं ऐकतोय.... १० मिनिटात घरी।


गाँधी मैदानात गेल्याशिवाय गणपति घेउन यायचो नाही मी. अरे कित्ती दुकानं ती गणपतीची, शोभेच्या items ची, प्रसाद-गुलालाची.... आणी त्या भूलभुलैया मैदानात आलेले हजारो गणपति।
अगदी लहान-innocent बाल-गणेश - इतका cute की असं वाटावं की मित्रच माझा बसलाय मास्क घालून....
Ditto शंकरावर गेलेला, निळ्या रंगाचा,जटाधारी पोरगेला गणेश...
आई-वडिलांच्या मांडीवर बसलेला लहानगा गणपति...
कधी सुंदर मोरावरचा slim गणेश तर कधी ढोल्या उन्दरावरचा पोट संभाळत बसलेला लट्ठ गणपति।
ख़ास "बागडपट्टी स्पेशल" श्रीमंत बालाजी-गणपति...
किंवा दरवेळी अगदी same pose मधे बसलेला, उगाचच-श्रीमंत आणी त्यामुळे जास्तीच लट्ठ वाटणारा , आपल्यातला नसलेला - दगडू"शेठ" (choice करायला सर्वात सोप्पा )
मुकुट न घातलेला, मस्त middle-aged, थोडं टक्कल पडलेला आणी पोट जरा जास्तीच सुटलेला गणपति...
किंवा अगदीच शांत, तटस्थ भाव असलेला, अगदी कोरीव डोळ्यांचा, mature गणपति .....
अरे किती प्रकार , किती स्वभाव, किती रंग आणी किती रूपं...शिवाय किती sizes ...
शेवटी सगळं फिरून मन भरलं, वडिल चिड-चिड चिडले की ओळखीच्या सरांकडं जायचो -स्वस्तात मस्त मूर्ति मिळायच्या. मग एक मोठी - नेहमी वेगळी - भारीवाली गणेश मूर्ति घेउन २ तासाने घरी ........

गरीब बिचारा सुन्या पण मग त्याच्या लहान बहिनिसाठी लहानशी - तळव्यात मावणारी मूर्ति घेउन यायचा. मग आमची मूर्ति मोठी -"हातभर" अन् त्याची लहान "३-४ इंचभर" हे बघून अजुनच जास्ती आनंद व्ह्यायचा...
जितकी मूर्ति मोठी तितकी भक्ति मोठी ! समाजाचं वय लहान मुलाइतकं असतं हे पटलं मला आता ...

खरं तर गणपतिशी तसं वाकडं नाहीये माझं. तो बिचारा बुद्धिदेता. आणी मला पण ठीकठाक मिळलिये ती. शिवाय त्याने कोणाचं वाईट केले आहे असं पण नाही. पुराणात पण त्याच्या वाटेला "शाप देण्याचे" scenes पण कमीच आलेत. एखादा दुसराच आणी तो पण "बालसुलभ शाप" (लहान मूलं पडल्यावर अंगाला लागल्यापेक्षा कोणी हसलं की जास्ती रडतं तसं). त्यामुळे गाडीवर त्याला घेउन बसलो होतो तेव्हा वाटलं इतका जवळ आलय तर काहीतरी बोलावं त्याच्याशी. mouse आहे म्हणा त्याच्याकडं पण इन्टरनेट नसेल तर माझा ब्लॉग कसा वाचता येइल त्याला ? ऐकला असेल का monologue त्याने माझा ?
Jokes apart !!

पण आता मोठा झालोय मी. माणसांची गर्दी आणी गणपतीच्या प्रतिमांची गर्दी सारखीच वाटायला लागली आता. मूर्तितला innocence , भाव-बिव , त्याची रुपकं समजन्या इतका मीच innocent राहिलो नाही. त्या सुपा इतक्या कानाच्या, लट्ठ पोटाच्या , सोंडेच्या, आतल्या मेंदूच्या सगळ्या कथा-कल्पना किती फोल आहेत ते पण कळलंय आता. नवस-सायास, कौल, सांगणं-ऐकणं-मागणं, हार दूर्वा चंद्रोदय यात मन भूलत नाही. नसलेल्या श्रद्धेचा बाजार पण मांडता येत नाही आता. मी आणी सुन्या एकच वाटतो आता. तो बहिनिसाठी आणी मी घराच्यांसाठी मूर्ती आणतो.

मग आता "चीन" काय अन् "पेण" काय .....