Somehow on Cloud # 9

विजयाची 'किक' सगळ्यात जबरी ! यशाची नशा, ती धुंदी, तो कैफ काही औरच !! Grass, Acid आणि Mushroom पेक्षा हि तेहतीस कोटी पट जास्त नशा !!!    

शिखरावरच्या सर्वोच्च खडकाच्या छाताडावर पाय रोवून उगवत्या सूर्याला नजर देण्यात जी कैफ आहे ती इतर कशातच नाही !

मग खूप खाली वाऱ्याच्या, धुराच्या मेहरबानीवर तरंगायची केविलवाणी धडपड करणाऱ्या शुष्क पानांकडे बघून कीव येते. नजर कुठेतरी गाडून, तरंगायचं केवळ hallucination अनुभवायचं हीच गत. 

शेवटी विजय अप्राप्य झाला कि अशा सहज 'हवेत' नेणाऱ्या गोष्टींच्या आहारी जाणे हे एकच उरते.   

पराजयापेक्षा या बेरकीपणाचं दुःख जास्ती !   

'cliché' च्या ऐवजी दुसरा शब्द पाहिजे होता !

सालं ...हे परत सुरु झालंय...चहा घ्यायला पण ए.सी. च्या बाहेर येउशी वाटत नाहीये. चिकचिकाट साला आणि वरून खूप गरम होणार. तेव्हड्यात मग ढग येणार..संध्याकाळी भरपूर रंग सांडलेले आभाळात. मोकाट वारा सुटणार.खूप धूळ, पाला-पाचोळा, प्लास्टिक ब्यागा, पुठ्ठ्याचे डब्बे रस्ताभर भिंगरी घालणार.... बापाचा माल असल्यासारखा हा मुजोर वारा धिंगाणा घालत राहणार. मग गरीब झोपड्यांवर तो रेप करणार-त्यांचे पत्रे उचकटवणार, आत घुसून कपडे उडवणार. मोठ्या इमारतींशी लगट करणार हा - त्यांची दारं, खिडक्या , तावदानं जोरजोरात ठोठावणार. झाडांच्या झिंज्या ओढून वाकवणार त्यांना. कपडे उडवणाऱ्या वाऱ्याला कसबसं आवरत लोकं आडोश्याला जाणार. घरातली Safe मानसं मग त्यांची धांदल बघत coffee चे झुरके मारणार. काही आंबटशौकीन लोकं सिनेमातल्या रेपसीन सारख्या आवडीने हा वाऱ्याचा मस्तवालपणा खिडकीअडून पाहणार. काही लोकं फोनवरून हा वारा दुसर्यांना ऐकवणार...

आणि मग हा पाऊस पडणार... जणू वारा उपगुंड आणि हा पाऊस त्यांचा म्होरक्या. हा पण वेड्यासारखा बसरणार-फुटणार . काही आचपेच न ठेवता..मिळेल त्याला झोम्बणार, मध्ये येईल त्याला झोडपणार, निस्ता धिंगाणा त्याचा. आई-बहिण-भाऊ न जुमानता मिळेल त्याची मारणार. मग साले ते टपोरे थेंब मातीत घुसणार. एकामागे एक रानटीपणे घुसत राहणार मातीत.. पण पेताड नवऱ्याच्या बिचाऱ्या बायको सारखी माती हे सगळं सहन करणार. आधी कावरीबावरी होणार मग विस्कटणार, आणि मग स्वतःच्या केसांच्या झिंज्या पिंजारून रांडेसारखी अजूनच लगडणार त्या पुरुषी थेंबांना. थकून-भागून सुस्तावणार ती आणि तिचा घामट वास जाणार दूरदूरवर.. सगळ्यांना समजणार मातीचा आणि पावसाचा अंगसंग चालूये ते.... साला 'पाऊस' पण cliché झालाय खूप आजकाल...

सालं....रात्री झोप येत नसणार. काहीतरी खुसपट sites चालू असणार. आणि अचनक lights जाणार. बाहेर वाऱ्याने दोनेक DP जाळल्या असणार किंवा शे-दोनशे तारांना तोडलं असणार त्याने. त्याच्यामुळे सगळीकडे अंधारलेलं. मोजक्या श्रीमंत घरात Inverter च्या जोरावर काही दिवे माज करत लुकलुकणार. परत हप्ता-वसुलीचा खेळ सुरूच राहणार. वाऱ्याचा नेहमीचा आकांड-तांडव. तेच हट्टी पोरासारखं खिडक्या-दारं वाजवणं सुरु झालेलं. आक्रस्ताळीपणा सुरूच. विजा चमकवणार, आख्खे-च्या आख्खे ढग फोडणार हा.... भूकंप झाल्यासारखं गडगडणार वर आभाळात. कोथरूड ते कोरेगाव पार्क पर्यंत एक भीतीची, विजेची, गडगडती रेषा सापासारखी चमकून जाणार. कितीही सांभाळले स्वतःला तरी खूप भीती वाटणार. कुणाचा तरी हात हातात घट्ट असावा असे वाटणार. कुणाच्या तरी कुशीत, मिठीत लपून रहावेसे वाटणार. मग मी दार धाडकन बंद करणार. बेडवर झोकून देणार स्वतःला. उशी उराशी घट्ट धरून लोळत पडणार. बाहेरच्या वाऱ्याने पंखा हलणार, पडदे फडफड करत राहणार, उर धपापत राहणार. संदीपच्या पंधरा कविता आठवणार,.सौमित्रच्या ५-१० आणि मग इकडच्या तिकडच्या,.लुंग्या-सुन्ग्या किंवा मान्यवरांनी लिहिलेल्या अजून १५-२० आठवणार. पाउस-वारा ऐकू पण येऊ नये म्हणून उशी डोक्याशी घट्ट धरलेली असणार. मग Mobile कडे लक्ष जाणार. Unlock केला कि वखवखणारा उजेड येणार त्याचा डोळ्यावर. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS. मग पाठ असलेला number dial करणार अन लगेच Cancel पण. मग जुने SMS वाचणार ...कंटाळून परत Mobile परत Switch-Off करणार. परत आढ्याकडे तोंड. मधेच चारदा सु ला जाऊन येणार. होत नसताना उगाच अपेक्षेने उभेच राहणार. पाणी पिणार,.थोडं कराकरा खाजवून घेणार. परत येऊन बेडवर झोकून देणार. रडू येत नसणार पण टरारा दाटून आलेलं. त्यात बाहेर साला हा मनसोक्त बरसतोय, मोकळा होतोय....खाडकन त्याला mobile फेकून मारावासा वाटणार. मग परत आठवण येणार. आशेने Mobile परत Switch On करणार. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS..........साला.....'एकटेपणा' पण कसला cliché झालाय....

आणि मग इतकं होऊनही स्वतःच स्वतःला समजवावं लागणार. परत Gonna Rise Up. दार उघडून जड पायांनी बाहेर जाणार. थोडं भिजून येणार. काहीतरी गोष्टी सांगून स्वतः ला लोरी म्हणणार. भिजल्यामुळे झोप पण लगेच लागणार. सकाळी लवकर उठवणार नाही. घाईघाईत आवरणार. रात्रीचा पावसाचा कल्ला बाहेर दिसणार. मग चिकट चिकट रस्त्यावरून office ला जाणार. गेल्या गेल्या गोड हसावं लागणार. मग खूप busy आहे असा भासवून कामं लांबवत राहणार. मधेच भुरट्या गप्पा -गोष्टी-जोकस मारणार. २-४ वेळा Bank Balance चेक करणार. भरमसाठ saving चे आकडे पाहणार, सुखावणार. खूपच भूक लागली रात्री कि नाईलाजाने घरी जाणार.. हा साला बाहेर रिपरिपतोच आहे. कसबसं जेवण करून परत computer वर थोडं मोकळं होणार आणि परत blog शी लगट सुरु करणार, काहीतरी खरडणार...श्या ..साला 'life' पण किती cliché झालंय ..

सालं रोजचय हे.. दररोज 23 ठार आणि 48 जखमी होणार, १५ जणीवर रेप झालेला असणार- त्यातल्या 7 जणींना मारून टाकलेलं असणार. कंटाळून ७-८ लोकं रोज आत्महत्या करणार, 17 ठिकाणी दरोडे होऊन खून झालेले असणार. 11 लोकांच्या अनैतिक संबंधातून हत्या झालेल्या असणार. काही लोकं गाडीखाली येणार, काही आकस्मिक तर काही अपघाती मृत्यू च्या नावाखाली पोलीस स्टेशनच्या फळ्यावर जमा होणार. ५ मित्र diabetics ने आजारी असणार, ७ जणांना hypertension,.चौघे angioplasty करत बसलेले. 9 जणांना कमरेचे-पाठीचे दुखणे, .. 19 जणांना already attack आलेला. त्यातले काही paralyzed. रोज कुणी ना कुणी, कोणत्या ना कोणत्या कारणाने मरतंय. चायला ... साला..'मृत्यू' पण किती cliché झालाय...

For Those Beautiful Moments of Guilt !

थांब अशीच ...

अजून दोनेक श्वास ...

नको पांघरूस विस्कटलेली ती तलम रेशमी सोज्वळता परत,

नको उतरवूस तुझ्या-माझ्या श्वासांनी विणलेलं हे सोवळं ....

थांब ...

...जोवर तुझ्या हृदयाच्या टपोऱ्या ठोक्यांचा बहर ओसरत नाही तोवर,

...जोवर तुझ्या या उष्ण श्वासांचे शरीरभर पसरलेले शहारे, धुमारे निवत नाहीत तोवर....

तोवर असंच असू दे माझ्या देहानं तुझं संगमरवरी चांदणं पांघरलेलं...

आणि माझा अंधार पसरलेला तुझ्या देहावर.

तुझ्या नखांनी छेडलेल्या तारांचे झंकार घुमत राहूदे माझ्या व्रणांच्या डोहात..

अन राहू देत निसटलेले माझे स्वर रेंगाळत

तुझ्या ओठांवरल्या अस्पष्टश्या तिळाजवळ.

..समेनंतरही अजून काही क्षण तरंगत राहू असेच सोबत ...

गंधाहून हल्के अन

असेच रिते

...

राहूदे देहांना असेच आदिम ..

असेच

तप्त .....असेच तृप्त....

थांब अजून ....
निदान श्वास तुटेपर्यंत तरी ??

Once upon a time on 5th April (Part 2)!

"२७ ? नाहीरे २५ किंवा २६ असेल !! २७ खूपच होतात ..म्हंजे almost half a way आलो पण ?? परत मोज... तू zero-based indexing केली असशील ...१ minute... मीच मोजतो... ८४ ते २०११... नाही.. नाही २०१० ...
त्या मानाने काहीच येत नाही कि रे मला जगण्यातलं? "

नाहीतरी आपण जगतो म्हणजे नेमकं काय करतो ? न दमता श्वास घेतो, पथ्थ्य न पाळता जेवतो, वेळच्यावेळी शरीरधर्म करतो, औषधांचे डोस मोजत नाही आपण... किंवा हे अगदी शारीरिक वाटत असेल तर मग ...... आपण कमावतो पाच-पन्नास रुपये, उडवतो शे-दोनशे, २-५ डझन लोकांशी चांगलं वागतो, एखाद्या डझन लोकांशी एकदम वाईट हि वागतो. काही नियम पाळतो काही तोडतो. थोडं लढतो थोडं हरतो...आणि असंच अबर-चबर बरचसं करतो ...
अरेहो भरपूर चिंता करतो, थोडी स्वप्नं पण बघतो... झेपेलशी !!! मग यात कसलं आलंय जगण्याच कौतुक आणि वाढदिवसाचं celebration, etc !


त्यांच्यापैकी कदाचित कोणीही सव्वीशी गाठणार नाही. २० वयापर्यंत जगले तरी खूप झालं असा आजार जन्मापासून ! खरतर त्यांना माझ्या वाढदिवसाचं जेवण किंवा पार्टी देणे हे खूपच क्रूर वाटलं मला. असं वाटलं कि मी त्यांना हिनावतोय "बघा मी तरी २६ वर्षाचा... तुम्ही कधीच माझी बरोबरी करू शकणार नाही". औषधाच्या एकेका डोस बरोबर त्यांना एक-एक आठवडा वाढून मिळतो जगायला... जोवर ते डोस चालुयेत किंवा त्यांचा असर होतोय तोवरच... EMI (Equated Monthly Installments) वर जगणं त्यांचं आणि मला हे श्रीमंत बापाच्या माजलेल्या पोरासारखं जन्मजात मिळालेलं आयुष्य.. त्यामुळे त्यांना एक दिवस birthday साठी lunch/diner देणे पण मला प्रशस्त वाटत नव्हते... तरीही गेलो..आधी एक दोन वेळा गेलेलो तेव्हा सुन्न होऊन आलो होतो. पण तरीही गेलो ...
तिकडे गेल्यावर कळलं कि अजून १ scheme आहे. आपण "medical sponsorship" घेऊ शकतो. खूप चांगला वाटलं option हा.
एका पोराचा ३ महिन्यांचा औषधाचा खर्च !! लगेच पावती फाडली , त्यांना कारणही नाही सांगितले.
आपल्या आयुष्यात काही बदल घडवू शकत नाही तर atleast दुसऱ्या कोणाच्यातरी ... माझ्या वाढदिवसाच्या निमित्ताने कदाचित कोणा पोराचे आयुष्य एखाद महिन्याने वाढेलही.

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे अजून काही सूर्योदय सूर्यास्त ..अजून थोडे चिवचिवाट, अजून थोड्या एकट्या संध्याकाळी... 

पावसाळा असेल तर अजून १५-२० पाऊस जास्ती पाहिलं तो, कदाचित एखाद इंद्र-धनुष्य पण. अजून थोडे दिवस कानटोपीची (एकमेव) उब त्याला मिळत राहील ...

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे कदाचित द्वितीयेच्या चंद्राच्या अजून २ नाजूक कोर पाहू शकेल तो किंवा अजून थोडं आभाळ भर चांदणंपण .

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे कदाचित वयात हि येईल तो किंवा आला असेल तर मतदान पण करू शकेल तो.... 

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे pokemon चे ३० भाग जास्ती. किंवा अजून २-३ पुस्तक वाचून होतील तोवर त्याचे, अजून ४-५ चित्रं पण काढेल कदाचित... 

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे तीसेक प्रार्थना जास्ती, १५-२० भांडणं -मारामाऱ्या जास्ती, गळ्यात गळे घालून अजून थोडे दिवस हिंडता येईल त्याला त्याच्या मित्रांबरोबर....

एखाद  महिना जास्ती म्हणजे कॅलेंडरचे अजून एक नवीन कोरं पान तो पाहू शकेल, अजून एकदा 'पाच' तारीख हि पाहू शकेल तो कदाचित ...

"मानव्य" नावाची चांगली संस्था आहे. कधीच मोठे होऊ न शकणार्या लहान-लहान मुलांचं गोकुळ आहे ते !!

http://www.manavya.org/home.html  

http://www.manavya.org/get-involved.html                          

Anniversaries, Celebrations and a pinch of Bullshit !

1 :

.. अशा लहान-सहान दिवसांच्या/क्षणांच्या Anniversaries तरी कितीशा उरल्यात ?
हो ना, वर्षातून इन-मिन ५-६ Anniversaries येतात - २ वाढदिवसाच्या, एखादी engagement ची, लग्नाची, १ first date ची आणि अजून २-३ किरकोळ Anniversaries....
खरंच इतक्याच Anniversaries असतात वर्षात ?
कि ..........

पहिल्यांदा नजरेने खुणावलेल्याची Anniversary, पहिल्यांदा ओठभर हसल्याची Anniversary, पहिल्यांदा डोळे भरून आलेल्याची Anniversary.....
रस्ता क्रॉस करताना चुकून झालेल्या पहिल्या स्पर्शाची Anniversary, माझ्या कानात कुजबुजताना -पहिल्यांदा श्वासाच्या अंतराइतकी तू जवळ आल्यावर- आलेल्या शहाऱ्याची Anniversary आणि मग दोघांनी एकाच लयीत श्वास घेण्याच्या वेड्या प्रयत्नाची Anniversary.
पहिल्या McD च्या बर्गरची Anniversary, आणि नंतर एकदा बर्गर खाताना बाजूने mayonnaise निसटलेले असताना आणि ओठांजवळ राहून गेलेले असताना, ते पुसताना माझ्या बोटांना झालेल्या तुझ्या ओठांच्या पहिल्या निसटत्या स्पर्शाची Anniversary.
पहिल्यांदा बाईकच्या मागच्या धूळवट सीटवर एकाच बाजूला दोन्ही पाय ठेऊन, (सुरक्षित) अंतर ठेऊन बसल्याची Anniversary आणि नंतर पहिल्यांदा दोन्ही साईडला पाय टाकून (जरा) जवळ बसलेली असताना, अचानक खड्डा आलेला असताना, अनपेक्षित- करकचून दाबलेला असताना पहिला "Current" बसल्याची Anniversary किंवा मग बाईकवर मला गच्च चिकटून, थकून मागच्या मागेच झोपी गेल्याची Anniversary.
फोनवर पहिल्यांदा भांडलेल्याची Anniversary, केवळ miss call देऊन-देऊन मनावलेल्याची Anniversary. जगातला सर्वात मोठा SMS केल्याची Anniversary आणि फक्त blank sms करून तुला खूप काही सांगितल्याची Anniversary.
३९ वेळा "Bye-Bye-c u-GN" म्हणूनही chat चालूच ठेवल्याची Anniversary आणि पहिल्यांदा दूर जाताना डोळ्यात भरलेलं आभाळ लपवलेल्याची Anniversary.
पहिल्यांदा एकत्र बर्फाचा गोळा खाल्ल्याची Anniversary आणि मग बर्फामुळे बधीर झालेले तुझे ओठ माझ्या गालावर टेकल्याची Anniversary.
एकत्र बघितलेल्या पहिल्या सूर्यास्ताची Anniversary आणि चांदणं झेलत पहाटेपर्यंत जागून सूर्योदय पाहत झोपी गेल्याची Anniversary.
दिलेल्या पहिल्या रानफुलाची Anniversary, पहिल्या माळलेल्या वेणीची Anniversary आणि तुझ्या केसांच्या आणि गजरयाच्या मंद-Mix-मादक गंधाने भारल्याची Anniversary.
Shining मारण्यासाठी JM Road वरच्या पोराकडून बळेच घेतेलेल्या १३ फुग्यांची Anniversary, contest मध्ये पायाने फुगे फोडल्याची Anniversary, पहिल्यांदा फुगे वापरल्याची आणि मधेच फाटलेल्याची Anniversary.
सातव्या पावसात उगीचच चिंब भिजलेल्याची Anniversary, तुला पहिल्यांदा ओलेती पाहिलेल्याची Anniversary, घामानी डबडबलेल्या शरीरांनी थकून, संगीत ऐकत पडलेल्याची
Anniversary.

तरीही मोजून १३५२ च होतात Anniversaries वर्षातून.....
किती क्षण असतात एका वर्षात ? शाळेत शिकवलंच नाही कधी क्षणाचं गणित. त्यामुळे माहितच नाही ..........

तुझ्याबरोबर जगलेल्या प्रत्येक क्षणाची Anniversary व्हायला हवी खरतर..

2 :

प्रत्येक क्षणात प्रचंड ताकद असते. तो जितक्या बधिरपणे, कमालीच्या bore-पणे वाया घालवता येतो तितक्याच उत्कटपणे जगताही येतो.

शेवटी त्याला तसाच वाया घालवायचा कि प्रत्येक क्षण तुडुंब जगुन Celebrate करायचा हे आपणच ठरवायचं असतं....

आता हेच घ्या....

५ वेळा snooze करून सकाळी बळेबळेच उठतो आपण, mechanically brush करतो. दात घासून झाल्यावर, धुतलेल्या त्याच brush च्या bristles वरून बोटं फिरवा आणि उडणारे ते तुषार तोंडावर घेऊन बघा.... चेहऱ्यावर केलेले ते "spray painting" एकदम fresh वाटते. नेहमीचे 'दात घासणे' हि क्रिया पण celebrate होऊन जाते.

संडासात गेलात तरीही अजिबात constipation, pressure , "आपण काल काय खाल्ले होते ?" याचा विचार करू नका.. बादलीत पाणी पडताना नळ कमी-जास्ती करून होणारे वेगवेगळे आवाज सिनेमाच्या गाण्यात कुठे वापरले आहेत ते शोधा ! किंवा एकदम घट्ट नळ बंद केला तरी सगळ्या विरोधाला झुगारून, कसाबसा एक थेंब नळाच्या तोंडाशी येऊन ठेपतो. पाण्यात पडायच्या अतीव महत्त्वाकांक्षेने तो लटकत राहतो. आणि तो थेंब ठराविक टपोरा झाला कि टप्पकन बादलीत पडतो. त्याचा तो प्रवास एकदा observe करा.

संडासच्या बादलीच्या पाण्यात उठणारे तवंग, थेंब पडल्यावर बादलीला येणारा शहारा, ripples चे काठापर्यंत जाणे परत केंद्राशी येणे ....

ohhh. okay. commode वापरता ? हरकत नाही. कधी toilet-paper ची होडी केलीये ? किंवा लहानपणी origami मध्ये शिकवलेली चटई, ससा, कासव, विमान करून बघितलाय त्याचं ?

ठीके इतकं पण हार्ड नाही म्हणत मी. frustrated आहात का ? - मग toilet-paper चा Star-shape करा आणि पुसा आपली. Broken Hearted आहात ? मग त्या paper चा heart-shape करा आणि त्याने पुसा. किंवा खिशात पेन असेल तर आपले वेडेवाकडे, श्लील-अश्लील विचार कागदावर लिहा. नंतर मग विचार आणि तो कागद दोन्ही flush करा .... हागणं पण celebrate करता येतं. हे सगळे बघा, जगा.

उन्हाळ्यातल्या घामेजल्या दुपारी bathroom मध्ये जा. (स्वतःच्या :D) अंगावरचे अगदी एकुंच्या-एक कपडे काढा. shower खाली पूर्ण नग्न उभे राहा. आणि बारीक धार सोडा shower ची. पाण्याचा पहिला ओहोळ संपूर्ण अंगावरून जाताना त्याचं स्पर्श feel करा. पहिल्यांदा केसातून वाट काढत टाळूला जाणवणारा थंड स्पर्श, कानामागून - उष्ण मानेवरून जातानाचा स्पर्श. मग छातीवरून ओघळताना मंद गतीत चालणार्या हृदयाचा त्याचवेळी ठोका पडतो, मग क्षणभर आलेल्या त्या उंचवट्या वरून जातानाचा थेंबाचा झालेला तो स्पर्श. मग पोटावरून - बेम्बिला गुदगुली करून तो ओघोळ खाली बेचक्यात सरकतो. आतापावेतो डोक्यावर पडलेला थंड थेंब शरीराच्या गरमीने थोडा कोमट झालेला असतो. तरीही सर्रकन शहारे आणणारा त्याचं उष्ण स्पर्श जाणवतो तिथेही ...मग भर्रकन मांडीवरून जाताना आणि पोटरी-गुडघ्याला पोचता पोचता मागचा ओघोळ त्याला मिळालेला असतो. आपल्या एकेक अंगाला स्पर्शाल्यामुळे त्या ओघोळाला होणारा आनंद feel करा. गोमटेश्वराचा मस्तकाभिषेक इतकी लोकं celebrate करतात, मग स्वतःच्या शरीराला होणारा हा अभिषेक celebrate करायला नको आपण ?

संध्याकाळी अवेळी lights जातात. काहीतरी इंटरेस्टिंग बघत असतो, वाचत, लिहित असतो आणि तेव्हड्यात lights जातात. इतकी technology ची सवय झालीये कि technology शिवाय १ sec. पण राहवत नाही. अशा वेळी मेणबत्ती लावू नका, battery लावू नका, mobile घेऊ नका बरोबर आणि जिथे कणभर हि प्रकाश येत नाही अशा खोलीत जावा...अगदी मिट्ट काळोखाची खोली - शांत पडून राहा, डोळे सरावतील तोवर. आणि मग अंधारात बघायचा प्रयत्न करा.खूप शांत वाटतं डोळ्यांना. प्रकाशाची - रंगांची वखवख नाही, कसला आवाज नाही, popups नाहीत काहीच नाही. ज्या शरीराचा इतका माज असतो त्याकडे बघा...काहीच दिसत नाही...फक्त अनुभवतो आपण त्यांना हात, पाय, नखं, वक्ष. सगळ्या गोष्टी काळोखाचाच एक भाग असतात. न दिसत सगळ्या गोष्टी अनुभवून बघा. तो शांत, गंभीर काळोख अनुभवा.. lights नसतानाचे माणसाचे आदिम क्षण Celebrate करा ...

कंटाळवाण्या दुपारी जेवायला हि बाहेर पडावेसे वाटत नसते. मग सरळ maggi उघडा एक. tastemaker चा sachet फोडा. पातेल्यात टाकले सगळे tastemaker कि ते sache पूर्ण कापून ते sachet आतून चाटून घ्या. tastemaker चा एकही कण वाया गेलेला मला आवडत नाही. maggi बनले, खाऊन झाले कि पातेले चाटून घ्या.................

...........श्या ....................

3.

कित्येक दिवसांपासून या Post चा mood च बनत नव्हता. खूप दिवसांनी आज वेळ मिळाला... म्हणून लिहून काढलं बरंच. जरा break घेतला.

break नंतर आलो तर complete मूड change होता. Post परत वाचला आणि माझी reaction होती....

.......Bullshit !!!

किती Bullshit लिहितो मी ! खोटा आदर्शवाद, erectile dysfunctional romanticism, Utopian मुद्दे, बिनकामाच्या जाणीवा-नेणिवा, diabetic लवस्टोरया n blah.. blah...

म्हणून मग तिसरा "Bullshit" वाला पार्ट add केला....

आणि असं वाटायला लागलंय कि आजकाल मी माझ्यासाठी लिहित नाहीये, तर लोकांसाठी लिहायला लागलोय ...

कित्येक वेळा लिहिणं सोडून देण्याचा विचार आलाय मनात... कधीतरी कोमेजून देईल सोडून ... असो... आज पुरतं इतकंच बास....

Bookmark !

(फोन वाजतोय...)

विंदा : ....'दा' ...

वृंदा : ...'दा' ?? हलो . विंदा तू ? flight मिस झाली ? शिकागोला पोचलास लगेच ? कुठे आहेस तू ?

विंदा : शांत हो 'दा' ...transit मध्ये आहे...Dubai Airport वर कुठेतरी... एक काम कर माझं..

वृंदा : काय झालं ? काही राहिलं का ? Invitation letter ? "Forex" ??? कितीरे वेन्धळा आहेस तू. विसरलास का काही इकडेच ..

विंदा : २ min. गप्प बसशील 'दा' ? ... बेडरूममध्ये जा आपल्या. विसरलोय मी एक गोष्ट....

वृंदा : तू ना ...

विंदा : गप्प...एकदम गप्प ! बेड जवळ जा..माझ्या उशाशी ते पुस्तक असेल "आदिमाया"....

वृंदा : हं ...

विंदा : काल रात्री तुला वाचून दाखवत होतो. हा तेच पुस्तक .. झोपून गेलीस मांडीवरच ऐकता ऐकता ... तुझ्या केसाची hairpin आहे bookmark त्या पानावर....

वृंदा : हो आहे. पान ९३.

विंदा : अं अं ...हळूच.... जपून... तुझ्या पापणीचा केस पण आहे त्या पानावर... कालच तुला वाचून दाखवणार होतो हि कविता....

(दोघेहि एकदम) "घराकडच्या आठवणी..."

विंदा :

"घराकडच्या आठवणी : दारावरच्या कडीच्या, घातल्या न घातल्याच्या ,

न्हाणीतल्या साबणाच्या सवयीच्या वासाच्या. चौघांच्या श्वासांच्या.

चड्डीच्या नाडीचे टोक आत गेल्याच्या.गालफुगव्या आवळ्याच्या ,...."

वृंदा :

"..... खिडकीवरील कावळ्याच्या,थर्मामीटर फुटल्याच्या, एकदाची गाठ सुटल्याच्या.

भांडल्याच्या, शेजारणीच्या उखळामध्ये रेशनची करड कांडल्याच्या.

बटणे हरवल्याच्या ; हरवल्यावर सापडल्याच्या ; सापडून पुन्हा हरवल्याच्या."

(वृंदा बेडवर बसत ...त्याच्या पांघरुनाला जवळ घेऊन .. )

...दा :

"....बीटाच्या, थीटाच्या, केरसुणी बांधल्याच्या. फुटकी कांच सांधल्याच्या.

आमसुलाच्या साराच्या, लोणच्याच्या खाराच्या. गौरीच्या, गणपतीच्या.

आरशावर पडलेल्या तेलाच्या डागाच्या; रुसलेल्या रागाच्या."

...दा :

"....'आम्ही-म्हणजे-अडचणी'च्या ; 'सगळी सोंगे' वगैरेच्या; 'पावडर-दिसते-आहे-का' च्या.

बाटलीमध्ये अडकलेले सबंध बुच काढल्याच्या. हातावर वाढल्याच्या.

आशेच्या, निराशेच्या. रद्दीमध्ये फसल्याच्या. संडास बंद असल्याच्या.

चेंडू हरवून झाल्याच्या. खिडकीशी काढलेल्या कानातल्या मळाच्या.

संथ खोल पाण्यामध्ये नियतीच्या गळाच्या. एकटीच्या बळाच्या .........."

...दा : खूप जास्ती आठवण येणारे तुझी.....

...दा : तुझा आवाज ऐकायचा होता कधीपासून ...

...दा : ..खूप काही तिकडेच विसरून चाललोय मी .....

Graffiti !

....नाहीतरी मी काय करतो ? ब्लॉगच्या या पांढर्या भिंतीवर Graffiti च काढतो. चित्रकला काडीची येत नसूनही !

भिंतीवर काही गणितं लिहून दिली होती मृणालला. अवघ्या १० मिनिटात "Multiplication With Carry Over" शिकली ती.

...पण तरी चिडले वडील मृणालवर 'भिंत खराब केली' म्हणून. माझीच आयडिया होती पण बोलणे तिला खावे लागले. Asian Paint Royal ची- सैफअली खान ची - Ad आठवली.

खरतर भिंत आणि त्याला पेंट करतानाचा Scene मला नेहमीच खूप Romantic वाटत आलाय. मग तो RHTDM मधला "चुराया चुराया " चा असो वा 'आर्यन' सारख्या बकवास फिल्म मधलं "जानेमन" गाणे असो. किंवा सैफचीच Royal Play ची advt.

पूर्ण मोकळं घर - आणि त्यात दोघंच - घराला आपल्या मनासारखे रंग भरताना. ते रंग देतानाचे moments खूप मस्त वाटतात. नव्याकोऱ्या डायरी मध्ये आपले पहिले-वाहिले शब्द लिहितानाची अवस्था . अगदी एकदम कोऱ्या कॅनवासवर आपल्याच मनासारखं चित्र काढायचं स्वातंत्र्य. नवं आयुष्य अगदी आपल्याच परीने रंगवायचं स्वातंत्र्य ! जणू या भिंती आपल्या आवडीनुसार रंगवल्या तर बाकी आयुष्य पण आपल्या आवडीनुसार रंगेल (हा भाबडेपणा ! ( पण आवडतो मला)).

खरतर "भिंत" हि नेहमी बंधनाचे, पारतंत्र्याचे प्रतिक ठरत आलीये. चीन - बर्लिनची भिंत, भाषा-देश-प्रांत यांची भिंत, जेल ची उंचच उंच भिंत किंवा "ये दिवार तोड दो " वाली भिंत. नेहमीच ती कोणाला कोणाला अडवत आलीये. आणि त्याच भिंतीवर, कशाला हि न जुमानता, आपल्याच मनाप्रमाणे तिला रंगवायची हि जी भावना आहे तीच मला खूप आवडते. Graffiti मधला हा rebelism मला जास्ती भावतो. त्यामुळे Graffiti मध्ये कितीही Gaudy रंग असले तरी तिच्यातील या मुक्ताविष्कारामुळे ती आवडतेच. कदाचित काही मांडण्याचे स्वातंत्र्य, व्यक्त होण्याचे समाधान किंवा "Be A Rebel" अशी काहीशी भावना कुठेतरी आहे तिच्या मागे.

असो. भिंत वरून बरेच घसरलो - भरकटलो.

ज्या घरांमध्ये असे भिंतीवर रंगांचे, पेन्सिलीचे रेघोटे दिसतात ते घर मला लगेच आवडून जाते. अशा घरांमध्ये त्यातील बाळाची वाढ खुडणार नाही याची आपसूक खात्री मिळते.

आधी २ फुटांवर काढलेली वेगळीच चित्रलिपी-अक्षरलिपी मग जस जशी बाळाची उंची वाढत जाईल तसे ३-४ फुटांपर्यंत विकसित होत जाते. वळण नसलेल्या रेघोट्यांना मग हळूहळू आकार येत जातात. त्यांच्या अफाट कल्पनांना त्या भिंती कॅनवास देऊ लागतात. त्यांचं अवघं आकाश त्या भिंतींवर, चादरींवर सांडू लागतं.

खरतर व्यक्त होणं मूतणारया बाळाकडून शिकावं. त्यांचा भावनांना व्यक्त करायचा सर्वात सोप्पा मार्ग असतो - मिळेल त्या गोष्टीने भिंतीवर, चादरीवर रेघोट्या मारणे. अगदी सर्वात Raw मार्ग आणि सर्वात efficient. (नाहीतर इकडे इंटरनेट चालू होईपर्यंत अर्ध्या-अधिक कल्पना उडून जातात)

Yes, We are damn expressionist right from our birth ! पण मग आई रागावते "भिंतीवर नको लिहूस, राजा". मग तिचा तो राजा ताज्या वर्तमान पत्रावर लिहायला लागतो. त्यावर परत चिडचिड. मग तो जुन्या वह्या खराब करायला लागतो. पुन्हा चिडचिड. मग आता इथे नको लिहायला, तिथे नको चित्र काढायला असे करत करत काही लिहिण्यासाठी, रंगवण्यासाठी त्याला कोरीच पाने लागायला लागतात. नंतर नंतर तर अजूनच नाटकं सुरु होतात - branded वहीच, branded पेनच, branded रंगच, branded कॅनवासच ! असं करता करता "व्यक्त होणे" हा केवळ एक सोस राहतो त्यातला rawness, सृजन हे कधीच उडून गेलेले असते.

रंगवू द्यावं त्यांना -लिहू द्यावं त्यांना. भिंतीवर, चादरींवर, फळ्यांवर, ओसरीवर. त्यांचे कॅनवास, त्याचं आकाश असं हिसकावू नका.

मांडू द्या - सांडू द्या त्यांना! व्यक्त होऊ द्या त्यांना-मुक्त होण्यासाठी !

आदिमानवाने 'गुहेच्या भिंती खराब होतील', 'वनस्पतींचा रंग वाया जाईल' म्हणून आपल्या लहान मुलांना रागावले असते (त्यांना भिंती रंगवू नसत्या दिल्या ) तर "भीमबेटका" सारख्या ठिकाणच्या आदिमानवाच्या गुहांमध्ये काहीच लिहिलेलं, रंगवलेलं सापडलं नसतं आपल्याला.

कदाचित भविष्यात, ५००० हजार वर्षांनंतर, उत्खननात आपले शहर सापडेल. 244 फुटांवर माझ्या घराची भिंत सापडेल. आणि त्यावर माझ्या मुला-बाळाने काढलेले आकार-उकार सापडतील. त्यांच्या चित्रलीप्या सापडतील. त्यांच्या कल्पनेचे प्राणी पक्षी चितारलेले दिसतील त्यांना.

मग एखादा पुराणवस्तू संशोधक म्हणेल "त्याकाळी 'अशी' चित्रलिपी अस्तित्वात होती. आणि 'हे-हे' 'असे' प्राणी-पक्षी वावरत होते....इत्यादी इत्यादी "

आणि एखादा मानववंश संशोधक म्हणेल "त्याकाळाची लहान मुले खूप मुक्त वातावरणात वावरलेली दिसतात...इत्यादी इत्यादी "