ना धड "बे-जमीं" ना धड "बे-आसमां"

"krissh" चा मास्क बघितलाय का? आता इतके भारी face-features आहेत हृतिकचे की संपूर्ण मास्क लावला असता तर 'हृतिक रोशन काय' आणि 'सोहेल खान काय' काहीच फरक पडला नसता ! त्यामुळे अगदी चांगले features झाकायचे नाहीत... टोकदार नाक, जिवणी, मोठी हनुवटी असे "salable items" unmasked. बाकि items हे masked, फक्त नावापुरते !!
म्हणजे म्हणायला identity झाकली आहे पण 'हृतिक आहे' हे समजतेच. खरंतर ते समजायलाच हवंय त्यांना..
"complete masked" नाहीये तो क्रिश !!! mask मधून पण हृतिकच डोकावतो. म्हणजे शेवटी masked असून पण "हृतिक" असण्याचा सोस ..........

"'संत रामदास' यांचे खरे नाव काय ?" किंवा "'बालकवि' यांचे खरे नाव सांगा ?" असे प्रश्न इतके का favorite आहेत ?
जर त्यांना नावाला -आडनावाला जोडलेली पूर्वग्रहदूषित मतं नको असतील म्हणुन तर त्यानी हे मास्क घातले असतील ना ? मग आपण उगाच त्यांची खरी नावं उकरून मग त्याचा सम्बन्ध जात-पात-धर्मं यांच्या बरोबर का लावतो ... Let them live with there identity as writer/saint only !!

जरा out-of-syllabus च झालं हे (मनातलं लिहायला कसला आलाय डोम्बल्याचा syllabus (नाही पण तरीही थोडं विषयांतरच ) ) forget it !

खरं तर आधीपासून असंच ठरलं होतं की "सागर" हाच मास्क वापरायचा... नकोच पब्लिक व्हायला कधी 'खऱ्या मी'  ने...
कळलच तर सागर बद्दल कळावं, पण तरीही कधी मधे "माझा" उल्लेख टाळता नाहीच यायचा.
तसे बघायला गेले तर 'मी' बराच झाकून होतो 'मला'... मस्त freedom मिळतो अश्यावेळी.. लाइट बंद करून किंवा डोळे बंद करून जास्ती मुक्त नाचता येतं ते यामुळेच....
अगदीच शांतता होती- मस्त एकदम ... एखादा दूसरा चुकार कोणीतरी hit करायचा... मी पण मग दरवेळी नित्य-नेमाने ५ वेळा "Next Blog" button दाबायचो.. आणि आवडला एखादा unknown post तर comment टाकुन मोकळा... "To Express yourself is such a relief "
"मिल रहे थे बस हम ही हम " अशी काहीशी feeling पण.... वाटलेलं "शिकलो रे आपन पण मास्क घालून वावरायला, दम कोंडत नाही उलट free वाटतं जास्ती " ..

हा हा हा.... पण हाय रे देवा !! काही चुकार comments यायला लागल्या आणि वर्दळ पण थोडी वाढली...
मग परत कुठून कुठून हिट्स आल्यात याचं कुतूहल ... profile visits count मधे परत गुंतणं ....
anonymous कोण असेल बरं ? आणी XXX कोणीतरी ओळखीची वाटतीये.... कोण आहे केतकी आणि  तिला कसा माहिती "तो" ? २-३ दिवस तिचे ऑफिस-hours waste घालवण्याइतके worth आहे का हे सगळे? असे अनेक प्रश्न आता पडतात ....

म्हणजे स्वतः मास्क घालायचा आणी लोकांच्या मास्कच्या आत कोण लपले याची उत्सुकता...
काय आहे हे ? मास्क मधून मीच डोकावतोय शेवटी ... ना "complete masked" ना "complete unmasked"
की शेवटी masked जगणं जमतं म्हणुन त्यांना "superhero" म्हणतात ??
की शेवटी नुसता मास्क घालायचा सोस ??
शेवटचा पर्याय बरोबर आहे ...

ना धड "बे-जमीं" ना धड "बे-आसमां" असचं झालय.........

Thought # 567 & 123 - "Two Shoulds"

#567 - 1st Should

You should learn to live 'with' "Everyone", more important is 'without' "Anyone" !!

श्या... मराठीच बरी आपली. उगाच "English" मधे कशाला पानं खायची ? मराठीच बरं असतं. तशी english जास्ती liberal आहे म्हणा. त्यात आप-पर भाव नाहीये - "आपलं" आणी "आमचं" याला एकचं शब्दं आहे - "OUR". even लिंगभेद पण नाही- "मित्र" आणी "मैत्रिण" साठी एकच word - "FRIEND".
"FRIEND बरोबर गेलो होतो " असं म्हनन त्यामुळे अगदी सोइस्कर !! Neways परत पानं खात सुटलो :)

तरीही एकटेपणाची भावना मराठीत एकच -

तुम्हाला "कोणाबरोबरही" जगणं जमायला हवं आणी "कोणाशिवाय" सुध्दा !!

#123 - 2nd Should

You should learn to Entertain.
more precisely You should learn to Entertain Yourself :)

okey-okey जरा topic change .....
पटकन सांगा 567 -123 किती ??

सोप्पं आहे 444 . एकटं - एकटं पाडलं digits ला की सोप्पं असतं ...
Topic is not changed yet!

श्वास ....

तसं पहिलं तर सगळ्यांचंच आपल्या श्वासाशी काहीतरी नातं असतं rather ते नातं तुटलं किंवा नसेल तर अवघड आहे ....
अगदी लहान असताना आईच्या कुशीत झोपलो की तिच्या श्वासाशी race लावायचो... असे श्वास मोजताना कधी झोप लागायची ते कळायचं पण नाही...
अगदी लयीत चालणारे श्वास कधी मन लावून observe केले तर गुंतून जातो त्यात ... meditation चा एक भाग आहे तो पण.... डोळे बंद करून just श्वास ऐकायचे , शरीराची होणारी हलकी-हलकी हालचाल आणी अगदी स्पर्ष करून जाणारे श्वास ... आपल्याच गतीत धड-धडणारं हृदय... जिवंत असण्याचा अभिमान वाटणारे काही क्षण आणी पुरावे पण कदाचित ....

तर मधे "Tantric" ऐकलं आणी अचानक परत श्वासातलं music कळालं... अगदी शांततेकडून सुरु होणारे काही थोडेच आवाज आणी अगदी थोड्याच मंद हालचाली ... हळु-हळु वाढत जाणारी त्याची लय ... न बोलता समजणारे काही आवाज, आपसुक होणार्या अजुन काही हालचाली ... आणी मग जरा गति पकडली की ऐकू येणारे मंद श्वास ... अगदी लयीत , अगदी हलकेच , अगदी सहज.. इतके सॉफ्ट की कदाचित कोणत्या रागात बांधले तर कोमेजुन जातील श्रुतिंच बंधन पण झेपणार नाही त्यांना ... असेच मुक्त श्वास पण तरीही लय न सुटलेले. आणी मग नाजुक हालचाली बरोबर होणारी बांगड्यांची किण-किण , अतिसूक्ष्म गंध ।
एकमेकांत गुंतलेले श्वास , एकमेकांशी बोलनारे श्वास, एकमेकाना सावरनारे श्वास... अगदी वेग-वेगळे पण करता न येऊ शकणारे... अगदी सगळं शरीरच एक श्वास बनलय की दोन्ही शरीर एकच श्वास बनलय असा भ्रम ? दोन शरीरातून एकच धुन निघावी, अगदी एकच सुर... श्वासांचं इतकं एकात्म !! आणी कितेक वेळ या संगीतावर झुलनारे देह ..सगळं काही लयीत ..... आणी मग निवलं सगळं की मग हे श्वासांचं संगीत पण विरत जावं ... शांततेकडून शांततेकडं परत ...........


च्यायला... असं अगदी erotic पणाच्या लिमिट ला टेकतो कधी कधी. इतका की माझ्या Virginity वर शंका यावी ....
पण चालायचंच हे वयच असं असतं ... असं नको वाटायला नंतर "अरे हे श्वास कधी एकलेच नाहीत " .....

Celebrity

"त्या"ची ती : सांग सख्या रे... आपल्यातलं सगळंच का मांडावं कागदावर ? सगळ्याच मिठ्या का बर शब्दात जोडाव्या ? अगदी अंथ्ररुणातल्या विस्कट्लेल्या सगळ्याच घड्या - "सलवटे" " कागदावर यायलाच हव्या का ? अगदी सगळे हुंदके , हुंकार, अगदी सगळे श्वास शब्दात पकडलेच पाहिजे का ? सगळे गंध, सगळे स्पर्श, सगळे व्रण यांचा बाजार मांडायलाच हवा का ? बोललेलं , न बोललेलं , समजलेलं , समजावलेलं, गृहीत धरलेलं आणी चुकलेलं - सगळं सगळं शब्दमय झालंच पाहिजे का ? चोरटे स्पर्श , चोरटे क्षण, चोरट्या खाणाखुणा आणी लपलेलें
व्रण यांना पकडलंच पाहिजे का शब्दांच्या कोठडित ? असा काहीच नाहीये का जे अगदी आपलं - फ़क्त माझं आणी तुझं ? अगदी private अगदी intimate ! केवळ तुझे - माझे क्षण .... तुझ्या कोणत्याच भावना, तुझे कोणतेच शब्दं असे नाहीत की जे फ़क्त मी ऐकलेत बाकी कोणीच नाही? फ़क्त माझं असं काहीच नाही का ? फ़क्त आपलं असं काहीच नाही का ? सतत कोणीतरी खिडकीतुन बघतय असं वाटतं, सतत कोणीतरी ऐकत आहे असं वाटतं आजकाल. तू असा बेभान होऊन आलास की वाटतं तुज्या कवितेतली एक ओळच घेउन आलायस ,आणी मी ती पूर्ण करणार .. असं काही कानात सांगितलं की वाटतं 'चला याने ध्रुपद म्हटलय आणी वाट पाहतोय माझी कडवं पूर्ण करण्यासाठी' अगदी सगळेच क्षण आजकाल ठरवल्यासारखे येतात रे. काही आतलं सांगितलं तुला की वाटतं आता यावर तू काही तरी लिहिशील उत्तर देण्याऐवजी... तुझ्यातला प्रियकर भेटतच नाही आजकाल, भेटतो तो एक कवि किंवा लेखक आपल्या पात्राशी लगट करणारा ............

तो : वेडाबाई आहेस अगदी !! रुसू नकोस प्रिये.... ऐक सखे सांगतो तुला प्रसिद्ध होण्यापूर्वीचे काही ... कागदन-
कागदं लिहायचो.. वाचलेलं , ढापलेलं , चोरलेलं, इकडून तिकडून जुळवलेलं ...असं काही-बाही लिहायचो... प्रेमावर तर कित्येक पानभर ....वाटायचं असच असेल प्रेम, "Theoretical" होतं प्रेम माझं. वाचून, बघून, ऐकून त्याची व्याख्या केलेली. अगदी साभार परत यायच्या सगळ्या प्रेम कविता. कधी कधी तेव्हडी पण तसदी घ्यायचे नाहीत ते .
मग तू भेटलीस. प्रेम काय असतं ते कळायला लागलं. नविन आकार-उकार कळले , काही नविन गंध काही नविन स्पर्श आणी त्यांचे नविनच अर्थ... आणी मग काही तरी सुचायला लागलं .. तू बरोबर असतानाचा नसतानाचा प्रत्येक क्षण काहीतरी सांगायचा, सुचावायाचा.तेच मांडायचो.. अगदी नविन होतं ते genuine, अगदी माझं ! अगदी नवाच जगाचा शोध लागल्या सारखा झालेलं मला..आणी मग तो शोध सगळ्या लोकांना दाखवावा असं वाटायचं. मग हे सगळं प्रकाशित व्हायला लागलं, लोकांना भावायला लागलं. कुठतरी त्यानां ते फील व्हायचं. होता होता प्रसिद्ध झालो. मग हा खेळ सुरु झाला. नेहमी आधी प्रियकराला पाठवायचो तुज्याकडं , आणी मग कवि हळूच मागुन टिपून घ्यायचा ते सगळे क्षण...सगळं कसं अगदी पाहिजे होतं तसं....म्हणजे पैशाची काळजी पण मिटली, शिवाय indentity पण आणी तू पण मग inspiration वगेरे...
मी पण मग scene रचायचो आणी आधी तुज्याबरोबर तालीम त्याची.. मग रंगली तालीम की लगेच publish ... अजून scenes अजुन तालीम अजुन famous... मी तुझा प्रियकर तर आहेच ग पण कवि सुद्धा आहे की नाही ?

बघ ना आताचीच गोष्ट घे... अशी रुसलीस, अशी भांडलिस. आता तुझा रुसवा घालवायचा पण scene ready आहे माझा.. बघ आता "Celebrity" नावाची कविता झाली पण तयार... नविन कवितासंग्रहाचे नाव पण हेच ठेवुया .. आणी आत "----माझ्या प्रियेसाठी "
आता तरी बोल माझ्या अबोलिच्या फुला ?

Boondein !

n i never thought that would ever write blog on "Mohit chuahan" ...

पहिला थेंब !
last ३-4 days i am listening to "Pehali baar mohabbat ...." continuously as usual for more than 1000 times ... its indeed Gulzar's song - some of the untouched and untold moments he crafted in d song .. but after lyrics i cant decide, is it the Voice or Vishal bhardwaj's Music that amazed me..

दुसरे काही थेंब ...
and then for a change "Yeh Dooriyan" ऐकलं .... आणी आवडलं खुप...
and again for a change "Tune jo na kaha" from "New York"...

Listening to these 3 songs now ... repeat ..

पावसा आधीचं थोडं .....
i usually can't figure out the singer jus listenin to the song ..... i even can't distnguish Lucky Ali's voice :) neways... so i googled to find d similarities between these three songs ...
why do i like only these three songs in a week... there should be some similarity ...
yes ofcourse ! they all are "Soft Romantic" songs but ... still another ?....
then i found all these 3 songs are sung by Mohit Chauhan....

आणी मग पाउस... Boondein ....................
"Boondein" too was by Mohit . some yrs back "Boondein" इतकं आवडायचं की कितीतरी वेळ ऐकत बसायचो ..mobile मधे type करून ठेवले होते lyrics ... खुप मस्त शब्द, चाल, आवाज आणी "Dooba Dooba" सारखी guitar मधेच ....

"कोई हो, यादों में, पलकों पे बूंदे लिए ....
धीमी सी खुशबू है हवाओं के झोंको ने जो छू के तुझे चुराई...
आणी बरचं .......... "

आणी अजुन काही थेम्ब ... "हम जो चले तुम भी चलो साथ ", "Is this love" ,"तुम से ही .."
truly "सबसे पीछे वोह खड़ा नही..." चांगलाय राव आवाज याचा ....

तसा अगदी आउट-ऑफ़ -वर्ल्ड आवाज नाहीये पण ... आवडला ... अगदी सगळंच perfect असावं असं नसतं ...
अगदी mp3 ची quality high असावी...अगदी ३०० kbps, speakers भारीवाले- wooferवाले , मस्त ambience... असं नसतं नेहमी ... अगदी चिरक्या radio वरचं टपरित ऐकलेलं गाणं पण आवडून जातं कधी-कधी ....

कधी वाटलं नव्हतं मोहित वर ब्लॉग लिहिल असं .... पण कधी-कधी आवडून जातं काही-बाही ....
.....बेवजह - बेसबब :)

वळु ?

लेखक आणी कवि are the most useless creatures on earth !

just थोड़ा रिकामा वेळ, काही करायचा-करून दाखवायचा खुप कंटाळा , pen/P.C. and कागदाचा चिटोरा मिळाला की झाले सुरु.... ढेकूण जसा लाकुड मिळालं की वस्ती वाढवायला लागतो तसं.. ढेकणासारखं अतोनात sex सुरु होतो आणी खोर्याने "कलाकृति" निघतात मग यांच्या।

काहीच काम करायचे नसते यांना, सगळी कामं "character" करतात यांची. मग एखादा अगदी पोट सुटलेला, लट्ठ, कधी cycle पण न चालवणारा आळशी लेखक एका danger trekker वर book लिहायला लागतो. एका पण धारेने न भिजलेला कवि मग घामाघुम होत पावसावर कवितांचे धबधबे चालू करतो. कधी शट्टा न हालवलेला चरित्राकर एका उद्योगपतिचा struggle दाखवतो. घरी बायकोला मारहाण करणारा लेखक मग हलका झाल्यावर स्त्री -मुक्ति वर लेख लिहायला बसतो. स्वतः काही नाही करायचं नुसते characters तयार करून मस्त जगुन घ्यायचं , त्यांच्या रुपाने पुस्तकात. बरं असतं आणी सोइस्कर पण ...

आणी अजुन एक. दुसर्याच्या life ला भोकं पाडून त्यांच्या जगण्यातली , tragedi तली , व्यथेतली गम्मत बघत रहायचं "Voyeur" सारखं. त्यांच्या जखमा हुन्गायच्या. ते सगळं मांडलं कागदावर की मग प्रसिद्ध, मग अजुन भोकं पाडा... अजुन प्रसिद्ध....अजुन touching लिहा, अजुन लोकांची दुःख publish करा, अजुन famous...just शब्दांचे बुडबुडे... टिपं गाळन्यापेक्शा घाम गाळलेला किधिही बरा..

anyways ... प्रस्थापित व्हायलाचं हवं. नाहीतर असा राग निघत राहिल...

पण तरीही अजुन वाटतं कुठतरी, चांगला लेखक होण्यापेक्षा चांगला माणुस होणं खुप important आहे आणी हार्ड पण... character लिहिण्यापेक्षा चांगलं character बनणं महत्वाचं आहे. नेमकं उलटं होत चाललय...............वळु ? की अजुन वाट पाहू ?

P.S. : अशी खुप गूढ़ meaning ची, इमोशंस-भरी, अगदी आत-पर्यंत चिरनारी, आतला काहीतरी बाहेर काढून दाखावानारी, अस्वस्थ करणारी पुस्तकं, नाटकं बघू नयेत, वाचू नयेत असं वाटलं परवा --- गुलजार वाचत होतो. एकदम मस्त शांत वाटतं होतं. वाचून अस्वस्थ नाही झालं उलट मोकळं झाल्यासारखं वाटलं. नेहमीच आत आहे तसा कल्लोळ बाहेर शोधू नये. कदाचित बाहेरचा शांतपना आतून पण शांत करेल. Who Knows ? अगदी हाडं दुखेपर्यंत भिजन्यापेक्षा हलकीशी सर अंगावर घेण पण चांगलं असतं - LongTerm साठी..परत वळुशी वाटलं .............

Plastic , Dumbledor , etc...

There are "still" some things in this world, u'll never google for them, no wiki too. E.g. notebook, earbud, चपाती , फणी , etc :) . Plastic ही अशीच एक गोष्ट...environmentalist सोडून कोणी सर्च नसेल केलं याला. पण करावं लागतं बाबा blog साठी...
so म्हणे हजारो वर्षे टिकतं plastic. Degrade होतं नाही, decompose होतं नाही. काहीपण गोष्ट ठेवा त्यात कित्येक दिवस तशीच राहिल. अगदी safe. पैसे ठेवा भिजणार नाहीत, documents ठेवा ख़राब नाही होणार. तुटून राहिलेलं एकच कानातलं जपून ठेवा गंज नाही लागणार, प्रेत भरून ठेवा कित्येक दिवस वास नाही येणार. त्यातल्या त्यात जर आतली गोष्ट जर अगदी टिकाऊ असेल, अगदी कोडगी- प्लास्टिक इतकीच हट्टी. तर मग Don't Worry. Plastic च्या पिशवीत घट्ट बांधून ठेवा आणी कुठेपन खोलवर सोडून दया..तशीच राहिल ती गोष्ट- आठवणी सारखी .....

Dumbledor म्हणे त्याचे Memory Threads काढून एका receptacle मधे ठेवत असतो...

"This entailed creating the Pensieve bowl of floating liquid, the memory threads that Dumbledore pulls from his head and the Trial Chamber digital environment that Harry falls into..."


कसलं भारी .... असं करता यायला हवं. असे memory threads काढायचे आणी plastic च्या पिशवीत बांधून ठेवायचे ...आणी पिशवी ला जड़ दगड बांधून memory pool मधे खोलवर सोडून द्यायचा. काका नाही होता आलं मामा व्हा.."काकापणाची" पिशवी सोडा खाली, "नवरा" होता आलं "friend" व्हा -"जोड़ीदारची" पिशवी सोडा खाली ,Doctor नाही झालात तर Enggineer व्हा "डॉक्टरपणाची " पिशवी बंद करा. असाच Deal करायचं। वेळ नाहीये पिशवी उघडून analysis करायला, और धाडस नाहीये face करायला. so best way. पिशवी बांधा आणी नंतर साठी सोडून दया पाण्यात ...दगड बांधून.....
बरं अस्त म्हातारपनी पानी आटलं की या पिशव्या वर येतात ..मग मस्त पैकी उघडायचि एकेक पिशवी आणी हे सल् चघळत रहायचे..
खुप दिवस टिकतात म्हणे plastic च्या पिशव्या आणी आठवणी-सल् पण .....