"जलने में क्या मजा है ?" ज्यांना माहिती आहे त्यांनी हात वर करा! 'परवाने' गप्प बस, तू नको सांगूस!!

"जलने में क्या मजा है, परवाने जानते है !"

किती दिवस आपण त्याच त्या घासून गुळगुळीत झालेल्या, खाऊन खाऊन चोथा झालेल्या, हजारो लोकांनी एक करोड वेळा वापरलेल्या उपमा वापरणार आहोत ? 

तीच ज्योत, तीच आग आणि तेच आगीकडे झेपावणारे पतंग ... बाकी कुठेच दिसत नाही का असा पतंगासारखा वेडेपणा ?

पाहीला तर दिसेलही..

  

तसं पाहिलं तर पावसाच्या थेंबांना काय अस्तित्व आहे स्वतःचं ? 

ढगात असताना वाफेचे पाणी असतात ते नुसते आणि जमिनीवर पडले कि एक तर मुरून जातात किंवा ओहोळात मिसळून जातात...

पावसाच्या थेंबांना त्यांचं असं स्वतंत्र अस्तित्व केवळ पडतानाच असतं.....फक्त आभाळातून खाली पडेपर्यंत...बास...     

तेव्हाहि ते एकाच इर्षेने, एकाच ध्येयाने, केवळ जमिनीवर पडायच्या एकाच वेडाने पिसाट असतात...

बेभान होऊन बरसात असतात ते. कशाची पर्वा न करता, कशालाही न जुमानता....  

केवळ जमिनीत सामावून जाऊन स्वतःचं  अस्तित्व संपवून टाकायचं इतकंच त्यांना माहिती असतं...

जे तसे बेभान होऊन जमिनीवर पडतात आणि स्वतःला संपवून टाकतात ते खूप lucky , त्यांना त्यांची मंझील मिळालेली असते ...

पण काही कुठेतरी अडकून पडतात. तारांना, पानांना, दोऱ्यांना अडकून राहतात. पागोळ्या होऊन लटकत राहतात..       

 

त्या पागोळ्यांकडे एकदा नीट पहा... त्या थेंबाच्या जमिनीकडच्या सर्वात खालच्या टोकाकडे पहा.. मातीत मुरायची, रुजायची जीवघेणी इच्छा ठासून भरलेली असते त्यात.

पागोळीचा सगळा आत्मा त्या एका टोकाला साठून राहिलेला असतो. टच्च भरलेलं ते टोक जमिनिकडे अनिवार ओढीने बघत असतं.

"Creation of Adam" मध्ये Adam आणि देवाची बोटं एकमेकांना चिकटलेली नाहीयेत, त्यामुळे ती बोटं touch व्हावीत याची आतुरता किंवा ओढ जी त्या चित्रात जाणवते तीच मला इथे दिसते. पागोळी आणि जमीन यांच्यामध्ये !!  

कधी एकदा फांदीवरून तुटते आणि जमिनीवर पडते असं झालेलं असतं त्या पागोळीला..

...ती जमिनीत मुरून, स्वतःचा अस्तित्व संपवूनच 'पूर्ण' होणार असते.... असं स्वतःचं अस्तित्व संपवून टाकणं हेच तिचं जीवन असतं खरतर... 

त्यातच तिला मजा असते ..

....आपण नुसते बघत बसतो पागोळ्यांकडे पण त्यांच्यातली ओढ कळत नाही आपल्याला आणि आपण मुर्खासारखे गुणगुणत राहतो ..."जलने में क्या मजा है .... "   

Silent Invocation - D

गेली कित्येक वर्षं माझा mobile silent वरच होता.... 

 

माझा पहिला mobile भारीतला होता. भावाने घेऊन दिलेला. आडवा होता mobile तो With memory card, songs , games, etc...

मस्त ringtones हि होत्याच शिवाय गाण्यांच्या ringtones पण देता यायच्या. full आवाजात लावायचो, सतत गाणे वाजत असायचे त्यातून....

32mb memory कार्ड मध्ये बसतील तितके songs सतत वाजत राहायचे.   

पण मग दोन्ही गेले..

 

त्यानंतर एकदम साधे mobile वापरत होतो ३-४ वर्ष. Basic models एकदम.  

ठीकठाक दिसायला, आवाज पण चांगला नसायचा त्यांचा. ringtones पण भारी नाहीत अजिबात. त्यामुळे ते कायम silent वर असायचे..

सतत नुसते vibrator वर, फक्त मला ऐकू यावी त्यांची भुणभुण हे कारण. ते mobiles फक्त माझ्याशीच बोलायचे, बोलायचे पण नाहीत खरतर नुसतेच खुणवायचे .  

इतके शांत होते ते कि मलाच माझ्या जुन्या mobiles चा आवाज माहिती नव्हता कि त्यांचे ringtones माहिती नव्हते... 

त्यांचा आवाज विसरलो होतो हे हि नाही म्हणता येणार उलट मी त्यांचा आवाज कधी ऐकलाच नव्हता.

ते गप्प-बिचारे आवाज नाही करायचे किंवा त्यांचा आवाज मीच दाबून टाकला होता.... 

त्यात inferiority  चा पार्ट होता मान्य आहे पण तो कमी होता... 

उलट त्याने/त्यांने आवाज करू नये, किंवा त्याचा आवाज कोणी ऐकेल कि नाही किंवा त्याच्या आवाजावर लोकं टीका करतील...असं  काहीतरी वाटायचं...

किंवा एकूणच फोन कमी यायचे/येतात त्यामुळे तो कुठेतरी लपून, गप्प असायचा... कधी चुकून माकून आलाच फोन तर हळूच सांगायचा मला तो कोणालाही न कळू देता.

 

....keep your voice to yourself;
Nor should you tinkle and toll your tongue.! सारखं

 

...आणि मी लोकांना सांगायचो कि मला technology नाही आवडत, फोन फक्त call करण्यासाठी असतो, माझ्या कडे बाकी camera, pc आहे त्यामुळे high-fundoo मला गरज नाहीये...अशी काहीही कारणं  देऊन वेळ मारून न्यायचो..आणि इतकं भारी पटवून द्यायचो कि त्यांना खरंच वाटायचं...

 

परवा नवीन mobile घेतला. E - 71 ....

तुला वाटलं असेल कि मी माझ्या mobile चं किती उगाच कौतुक करतोय....

पण कारण असंय कि खूप दिवसांनी माझा mobile आता आवाज करायला लागलाय... त्याचा स्वतःचा आवाज.., मस्त, भारी , सगळ्यांपासून उठून दिसणारा आवाज.... त्याला ओरडून सांगायचं कि - मला पण आता फोन येतात खूप, sms येतात खूप, आणि मला पण आता मस्त गाता येतं (rather गावं असं वाटतंय...) 

परवा जेव्हा नवीन mobile घेतला तेव्हा त्याचा तो आवाज परत आला...  माझ्या साठी ते खूप symbolic आहे...

कारण...

 

कित्येक वर्ष "मी"च silent वर होतो.... 

Tu

Rape me !

काहीपण "बादरायण" संबंध काढायची सवय जात नाही...

बादरायण संबंध --- घटनांचे एकमेकींशी असणारा, लोकांचा एकमेकांशी असणारा आणि स्वतःचा दुसऱ्यांबरोबर असणारा....

एकदा एका Academy winner actor चा हा video मित्राने पाठवला होता (seek to 4:44 min)....त्यात तुकारामांचा एक अभंग आहे.....

बरे झाले देवा निघाले दिवाळे ! बरी या दुष्काळे पीडा केली !!

भारी वाटलेला हा video तेव्हा.. भरपूर comments मारले होते सगळ्यांनी.............

पण .............पण आज काल काही सुचतच नाहीये लिहिण्यासारखं, मांडण्याजोगं.

सगळं diabetic , goody-goody सुचतंय पण तेही मांडण्यासारखं नाहीचे..

...काही सल नाहीयेत सध्या .....किंवा आहेत पण ते जरा झाकले गेलेत...

..चिडचिड पण नाही होत......निराशा आलेली राहत नाही जास्ती वेळ...blue-blue-black-black पण नाही वाटत आजकाल ....

Goodbye Blue Sky झालंय !

आतून काही भरूनही येत नाहीये....पण त्यामुळे सुचत नाहीये काहीच ... खुश आहे मी...

"The Kite Runner" मध्ये खालिद हुसैनी एक गोष्ट सांगतो ...

एकदा एका माणसाला एक जादूचा पेला सापडतो. त्या पेल्यात ढाळलेल्या अश्रुंचे मोती बनत. तो माणूस जरी गरीब असला तरी तो सुखी होता त्यामुळे क्वचितच अश्रू ढाळत असे.

पण मग त्याने स्वतःला दुःखी करण्याचे मार्ग शोधायला सुरुवात केली जेणेकरून अधिकाधिक अश्रू मिळतील आणि तो अधिकाधिक श्रीमंत होईल.

जशी जशी मोत्यांची रास वाढत गेली तशी तशी हाव ही..

गोष्टीच्या अखेरीस मोत्यांच्या ढिगारयावर बसून तो माणूस अगतिकपणे त्या जादूच्या पेल्यात आसवे ढाळत बसलेला असतो.

त्याच्या हातात रक्ताने भरलेला एक सुरा आणि कुशीत त्याच्या बायकोचं गळा चिरलेलं कलेवर असतं .....

..........तेव्हा भरून असायचो, अगदी काठोकाठ - सांडायच्या बेतात.... मग पेला ही शब्दांने भरून वाहायचा, माझ्याबरोबर.

मग

कधी कधी

त्यातले काही शब्दं मोती पण व्हायचे ....

मग ती रास वाढायची आणि हाव ही.

पण आज ?..............आज खूप दाटून आणलं तरी सुचेना. आवंढे गिळले , डोळे बंद केले, काय काय आठवायचा प्रयत्न केला. पण नाहीच ....

स्वतःलाच जखमी करून बघितलं, खपल्या काढल्या, ओरबाडलं स्वतःला. पण तरीही नाहीच सुचलं काही .

'त्याच्या'बद्दलची चीड हीच कितेक दिवस उभं रहायची ताकद होती. 'त्याच्या'कडे नजर भिडवून पाहायचो. बेरकी- न भिता.

कितीही झोडपलं तरी परत उभं राहायचो. स्प्रिंग म्हणायचो स्वतःला ... जितकी जास्ती तो दाबेल त्याहून जास्ती बळाने bounce back होणारी स्प्रिंग.......

... आणि आता ?

आता रमलोय मी इथे. वर बघून नजरेला नजर देण्यापेक्षा आजूबाजूला बघतो मी. 'आव्हान' तर विसरूनच गेलोय कुठे ठेवलंय ते.

रमतोय मी त्यांच्यात. छान बसून गप्पा मारतो त्यांच्याशी. उभं राहायलाच विसरलोय. इथेच मांडी घालून बसलोय 'आव्हानावर'... ....

माहितीये लिमिट आहे ही माझी. ती चिडचिड, तो राग, तो निषेध, नियतीला केलेलं आव्हान, त्यामुळे आलेलं अपयश-दुःख हेच कारण होतं या लिखाणाला.....

आता ते कारण झाकोळल गेलंय....

मग आता किती जखमा करू आणि कसा भरू हा पेला ?....

तुकारामांनी यासाठीच दुःख, कष्ट, पीडा मागितल्या होत्या का देवाकडे ?

आणि Kurt Cobain ही याच कारणासाठीच म्हणाला होता का -----------

Rape me,

Rape me, my friend !!!!

कंसामधलं ......

इतकं अति झालंय हे आयटी-बीटीचं खूळ कि वळीव सुद्धा आजकाल Smells Like Software Engineer. आठवडाभर राबराब राबून सगळी भडास weekend ला किंवा friday संपत आला कि काढतो आम्ही. तसंच होतंय हल्ली. आठवडाभर खूप उकडतं आणि मग friday eve ला वगैरे हा वळीव/पाउस फॉर्मात येतो. गेले ४ आठवडे असंच चाललंय. अगदी mainstream पावसासारखा आणि आयटीवाल्यासारखा वागतोय हा. तसा कलंदरच होता तो... 

---

३ friday असेच गेले. late 20's मधल्या कामाच्या जबाबदाऱ्या आणि 'वयोमानपरत्वे लग्न' जमल्यामुळे लग्नातले ओसरलेले अप्रूप यामुळे courtship मध्ये असूनही पाऊस (आणि तो पण भन्नाट, वळीवाचा) एकत्र बघावा असे दोघांनाही वाटले नाही कधी. 

पण मग चौथ्या शुक्रवारी वातावरण मस्त झालं होतं. gallery मध्ये आला तो आणि कामानिमित्त तिला फोन केला. तितक्यात जोरात वारा सुरु झाला. जास्ती काही ऐकू येईना.

त्याच्या तोंडून वेळ मारायची म्हणून सहज निघून गेलं "तुमच्याकडे आहे पाऊस ?......जर तुला काही urgent काम नसेल तर भेटायचं का आज ?" ...

तिला पण ऐनवेळी काही कारण सुचेना सो ती पण "हो" म्हणून गेली. 

arrange marriage  मध्ये असे अवघडलेले क्षणच जास्ती !! 

एकाच बेंच वर बसलेले दोघं, पण दोघांचा पाऊस वेगळा होता. आणि वेगळेवेगळे भिजत होते दोघं त्यात.

पाऊस गडगडाट करेल, विजा चमकावेल, घाबरून सोडेल. पण शेवटी दुसऱ्याच्या कुशीत/मिठीत शिरण्याचा निर्णय हा आपलाच असतो. सांडायचंच नाही ठरवलं तर असंच  ओथंबून राहता येतं. 

किती वेळ नुसता पाउस ऐकणार म्हणून त्याने नेहमीचा typical प्रश्न टाकला. "तुला मातीचा वास आवडतो ?" ..तो  

"हो...असाच ...आणि या वळवाचं हेच आवडतं मला..नेहमीच्या पावसाला नाही येत हा वास." .....ती 

"तुला काय वाटतं मातीचा हा वास मातीसाठी काय असेल ? ..scent , perfume or deodorant ?" ....तो..आणि उत्तराची वाट न पाहता सांगायला लागला...

"पाउस मला merchant navy मधला नवरा वाटतो जमिनीचा. पूर्ण वर्षात ४च महिने बरोबर राहून वर्षभर पुरेल इतकं देणारा. किंवा वळीव म्हणजे parole वर सुटून आलेला, भेटायला आसुसलेला, शिक्षा भोगणारा नवरा... आणि मग जेव्हा तो भेटायला येतो तेव्हा हि माती, हि जमीन आपला अगदी ठेवणीतला scent लावते. किंवा 'जब्भी खयालों में तू आये मेरे बदन से खशबू आये' म्हणणारी रेखाच वाटते. मातीचा हा गंध म्हणजे ठेवणीतला, उंची Scent च !!!!"  ..........तो 

कंसामध्ये तो --( त्याला खूप आठवण आली मेघनाची.. मोरापेक्षाही जास्ती पाउसवेडी पोर ती आणि मोरपिसाहून हळवी. तिला सगळा पाऊस आवडायचा -- पहिला पाऊस , दुसरा पाऊस , तिसरा,... सातवा, त्रेपन्नावा...... अगदी शेवटचा पाऊसहि भरभरून जगला  तिने. खूप दिवसांनी एकत्र पाऊस झेलत होतो त्यावेळीची हि तिचीच वाक्यं ! हळव्या पोरीच्या या हळव्या कल्पना आणि उपमा पण. "चुकलो मी, नाही सोडून जाणार परत " असा म्हणत त्याने तिला घट्ट मिठीत घेतलेला. पाण्याने भिजलेल्या तिच्या दाट पापण्या काजळासारख्या भासत होत्या, त्याने हळूच भिजल्या पापणीवरल्या पागोळ्या ओठांनी टिपून घेतल्या..'i luv u like this rain, meghana' ...'...like rain का ?'  ... 'असंच..निघून गेलं तोंडातून'  )

ती... "hmmm...." तिने दीर्घ श्वास घेतला आणि एकदा परत मातीचा तो गंध भात्यात भरून घेतला...

ती..."पण मला काय वाटतं सांगू ? deodorant आहे तो मातीचा. उन्हाने त्रासलेली असते ती तीनेक महिने. घामेघूम, तापलेली. ना काही सावली ना गार झुळूक एखादी. सुस्त पडून असते. आणि हा पाऊस असा अचानक येतो. जोरात, काही नं सांगता, बेधडक...तिची प्रचंड तारांबळ उडते..काहीच आवरलेलं नसतं तिने. surprise visit याची. ऐनवेळी कपाटातला जो   perfume हाताला येईल तो वापरते ती. deodorant च आहे हा तिचा. अशी विस्कटलेली ती माती कसाबसा deodorant मारून भेटायला पळते पावसाला. मातीचा हा गंध म्हंजे तिचा deodorant च "

कंसामध्ये ती --( तिला अचानक cigarette, घामाचा आणि घामाला लपवायला जरा जास्तीच मारलेल्या deodorant चा mixing होऊन जो पुरुषी वास येतो तो आला. यतीन आठवला तिला अचानक. आपल्या कोवळ्या भावनांना त्याच्या करड्या मिठीत कुस्कारणारा. पण तिला तेच आवडायचं..त्याचा पुरुषी अहंभाव, तो बेरकीपणा, तो मस्तवालपणा. मातीच्या वासाची deodorant शी केलेली तुलना त्याचीच. त्याचीच वाक्यं तिने टाकली. त्याच्या जाड्याभरड्या खरबरीत हातांचा स्पर्श आणि असल्या निबर भावना यांचंच तिला भारी वेड. भर पावसात हे वाक्यं बोलून त्याने तिला घट्ट मिठीत घेतलेले. हि आपली त्याच्या अंगाच्या तीव्र दर्पात मातीचा वास आणि स्वतःला विसरलेली. कोंडलेल्या श्वासामुळे तिला तिच्या मनातलं सांगता हि येईना. त्याची "luv u" म्हणायची हि पद्धत अशीच रानटी, पुरुषी ... )

तो ..."हे...हे.. good भारीये हि deo ची उपमा :D :D . तुम्ही मुली नाहीतरी जास्तीच practical असतात..."  ooops आपण काहीतरी चुकीचं बोललो हे त्याला समजलं. सावरून घेण्यासाठी ...

"but we really complement each other !!! "  

पाऊस चालूच होता. परत केवळ पावसाचाच आवाज येत होता...बराच वेळ...

तो ...."या क्षणी 'complement' च्या ऐवेजी मी तुला "love u" म्हणायला हवं होतं ना ?"

ती ..." जवळ येऊ जरा मी तुझ्या ??"  

तरीही पाउस चालूच होता..फक्त आता दोघे एकाच पावसात भिजत होते इतकंच ........ दोघांचा पाउस आता एकच झाला होता.

----

कंसातलं कंसातच राहायला हवं का ? त्यानंतरचा प्रत्येक पाउस त्यांचा कंसामधला भूतकाळ पुसत गेला. नाहीतरी पाउस असतो कशासाठी ??

And they still lived happily ever after...............     

Somehow on Cloud # 9

विजयाची 'किक' सगळ्यात जबरी ! यशाची नशा, ती धुंदी, तो कैफ काही औरच !! Grass, Acid आणि Mushroom पेक्षा हि तेहतीस कोटी पट जास्त नशा !!!    

शिखरावरच्या सर्वोच्च खडकाच्या छाताडावर पाय रोवून उगवत्या सूर्याला नजर देण्यात जी कैफ आहे ती इतर कशातच नाही !

मग खूप खाली वाऱ्याच्या, धुराच्या मेहरबानीवर तरंगायची केविलवाणी धडपड करणाऱ्या शुष्क पानांकडे बघून कीव येते. नजर कुठेतरी गाडून, तरंगायचं केवळ hallucination अनुभवायचं हीच गत. 

शेवटी विजय अप्राप्य झाला कि अशा सहज 'हवेत' नेणाऱ्या गोष्टींच्या आहारी जाणे हे एकच उरते.   

पराजयापेक्षा या बेरकीपणाचं दुःख जास्ती !   

'cliché' च्या ऐवजी दुसरा शब्द पाहिजे होता !

सालं ...हे परत सुरु झालंय...चहा घ्यायला पण ए.सी. च्या बाहेर येउशी वाटत नाहीये. चिकचिकाट साला आणि वरून खूप गरम होणार. तेव्हड्यात मग ढग येणार..संध्याकाळी भरपूर रंग सांडलेले आभाळात. मोकाट वारा सुटणार.खूप धूळ, पाला-पाचोळा, प्लास्टिक ब्यागा, पुठ्ठ्याचे डब्बे रस्ताभर भिंगरी घालणार.... बापाचा माल असल्यासारखा हा मुजोर वारा धिंगाणा घालत राहणार. मग गरीब झोपड्यांवर तो रेप करणार-त्यांचे पत्रे उचकटवणार, आत घुसून कपडे उडवणार. मोठ्या इमारतींशी लगट करणार हा - त्यांची दारं, खिडक्या , तावदानं जोरजोरात ठोठावणार. झाडांच्या झिंज्या ओढून वाकवणार त्यांना. कपडे उडवणाऱ्या वाऱ्याला कसबसं आवरत लोकं आडोश्याला जाणार. घरातली Safe मानसं मग त्यांची धांदल बघत coffee चे झुरके मारणार. काही आंबटशौकीन लोकं सिनेमातल्या रेपसीन सारख्या आवडीने हा वाऱ्याचा मस्तवालपणा खिडकीअडून पाहणार. काही लोकं फोनवरून हा वारा दुसर्यांना ऐकवणार...

आणि मग हा पाऊस पडणार... जणू वारा उपगुंड आणि हा पाऊस त्यांचा म्होरक्या. हा पण वेड्यासारखा बसरणार-फुटणार . काही आचपेच न ठेवता..मिळेल त्याला झोम्बणार, मध्ये येईल त्याला झोडपणार, निस्ता धिंगाणा त्याचा. आई-बहिण-भाऊ न जुमानता मिळेल त्याची मारणार. मग साले ते टपोरे थेंब मातीत घुसणार. एकामागे एक रानटीपणे घुसत राहणार मातीत.. पण पेताड नवऱ्याच्या बिचाऱ्या बायको सारखी माती हे सगळं सहन करणार. आधी कावरीबावरी होणार मग विस्कटणार, आणि मग स्वतःच्या केसांच्या झिंज्या पिंजारून रांडेसारखी अजूनच लगडणार त्या पुरुषी थेंबांना. थकून-भागून सुस्तावणार ती आणि तिचा घामट वास जाणार दूरदूरवर.. सगळ्यांना समजणार मातीचा आणि पावसाचा अंगसंग चालूये ते.... साला 'पाऊस' पण cliché झालाय खूप आजकाल...

सालं....रात्री झोप येत नसणार. काहीतरी खुसपट sites चालू असणार. आणि अचनक lights जाणार. बाहेर वाऱ्याने दोनेक DP जाळल्या असणार किंवा शे-दोनशे तारांना तोडलं असणार त्याने. त्याच्यामुळे सगळीकडे अंधारलेलं. मोजक्या श्रीमंत घरात Inverter च्या जोरावर काही दिवे माज करत लुकलुकणार. परत हप्ता-वसुलीचा खेळ सुरूच राहणार. वाऱ्याचा नेहमीचा आकांड-तांडव. तेच हट्टी पोरासारखं खिडक्या-दारं वाजवणं सुरु झालेलं. आक्रस्ताळीपणा सुरूच. विजा चमकवणार, आख्खे-च्या आख्खे ढग फोडणार हा.... भूकंप झाल्यासारखं गडगडणार वर आभाळात. कोथरूड ते कोरेगाव पार्क पर्यंत एक भीतीची, विजेची, गडगडती रेषा सापासारखी चमकून जाणार. कितीही सांभाळले स्वतःला तरी खूप भीती वाटणार. कुणाचा तरी हात हातात घट्ट असावा असे वाटणार. कुणाच्या तरी कुशीत, मिठीत लपून रहावेसे वाटणार. मग मी दार धाडकन बंद करणार. बेडवर झोकून देणार स्वतःला. उशी उराशी घट्ट धरून लोळत पडणार. बाहेरच्या वाऱ्याने पंखा हलणार, पडदे फडफड करत राहणार, उर धपापत राहणार. संदीपच्या पंधरा कविता आठवणार,.सौमित्रच्या ५-१० आणि मग इकडच्या तिकडच्या,.लुंग्या-सुन्ग्या किंवा मान्यवरांनी लिहिलेल्या अजून १५-२० आठवणार. पाउस-वारा ऐकू पण येऊ नये म्हणून उशी डोक्याशी घट्ट धरलेली असणार. मग Mobile कडे लक्ष जाणार. Unlock केला कि वखवखणारा उजेड येणार त्याचा डोळ्यावर. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS. मग पाठ असलेला number dial करणार अन लगेच Cancel पण. मग जुने SMS वाचणार ...कंटाळून परत Mobile परत Switch-Off करणार. परत आढ्याकडे तोंड. मधेच चारदा सु ला जाऊन येणार. होत नसताना उगाच अपेक्षेने उभेच राहणार. पाणी पिणार,.थोडं कराकरा खाजवून घेणार. परत येऊन बेडवर झोकून देणार. रडू येत नसणार पण टरारा दाटून आलेलं. त्यात बाहेर साला हा मनसोक्त बरसतोय, मोकळा होतोय....खाडकन त्याला mobile फेकून मारावासा वाटणार. मग परत आठवण येणार. आशेने Mobile परत Switch On करणार. ना कोणाचा Missed-Call असणार ना कोणाचा SMS..........साला.....'एकटेपणा' पण कसला cliché झालाय....

आणि मग इतकं होऊनही स्वतःच स्वतःला समजवावं लागणार. परत Gonna Rise Up. दार उघडून जड पायांनी बाहेर जाणार. थोडं भिजून येणार. काहीतरी गोष्टी सांगून स्वतः ला लोरी म्हणणार. भिजल्यामुळे झोप पण लगेच लागणार. सकाळी लवकर उठवणार नाही. घाईघाईत आवरणार. रात्रीचा पावसाचा कल्ला बाहेर दिसणार. मग चिकट चिकट रस्त्यावरून office ला जाणार. गेल्या गेल्या गोड हसावं लागणार. मग खूप busy आहे असा भासवून कामं लांबवत राहणार. मधेच भुरट्या गप्पा -गोष्टी-जोकस मारणार. २-४ वेळा Bank Balance चेक करणार. भरमसाठ saving चे आकडे पाहणार, सुखावणार. खूपच भूक लागली रात्री कि नाईलाजाने घरी जाणार.. हा साला बाहेर रिपरिपतोच आहे. कसबसं जेवण करून परत computer वर थोडं मोकळं होणार आणि परत blog शी लगट सुरु करणार, काहीतरी खरडणार...श्या ..साला 'life' पण किती cliché झालंय ..

सालं रोजचय हे.. दररोज 23 ठार आणि 48 जखमी होणार, १५ जणीवर रेप झालेला असणार- त्यातल्या 7 जणींना मारून टाकलेलं असणार. कंटाळून ७-८ लोकं रोज आत्महत्या करणार, 17 ठिकाणी दरोडे होऊन खून झालेले असणार. 11 लोकांच्या अनैतिक संबंधातून हत्या झालेल्या असणार. काही लोकं गाडीखाली येणार, काही आकस्मिक तर काही अपघाती मृत्यू च्या नावाखाली पोलीस स्टेशनच्या फळ्यावर जमा होणार. ५ मित्र diabetics ने आजारी असणार, ७ जणांना hypertension,.चौघे angioplasty करत बसलेले. 9 जणांना कमरेचे-पाठीचे दुखणे, .. 19 जणांना already attack आलेला. त्यातले काही paralyzed. रोज कुणी ना कुणी, कोणत्या ना कोणत्या कारणाने मरतंय. चायला ... साला..'मृत्यू' पण किती cliché झालाय...